Een Facebook-pagina is geen revolutie

Gisteren stond er een artikel in nrc.next over het gebrek aan protestbereidheid bij ‘links’, nu het rechtse kabinet met de gedoogsteun van Wilders er echt lijkt te komen. Ik heb het met veel interesse gelezen, omdat het precies ging over de kwestie waar ik ook al dagen over peins: zoveel mensen zijn hier van onder

Gisteren stond er een artikel in nrc.next over het gebrek aan protestbereidheid bij ‘links’, nu het rechtse kabinet met de gedoogsteun van Wilders er echt lijkt te komen. Ik heb het met veel interesse gelezen, omdat het precies ging over de kwestie waar ik ook al dagen over peins: zoveel mensen zijn hier van onder de indruk, zovelen lijken geëngageerder dan ooit – en niemand doet iets.

Zaterdag was ik op een verjaardag met voornamelijk mensen van mijn leeftijd. Twintigers, die het met dit veelal behoudende regeerakkoord wellicht nog lastig gaan krijgen in een toekomst vol verzorgingshuizen maar zonder bomen. Maar ook: mensen die niet geloofden dat kunst te bestempelen is als een hobby en genoeg hadden van het beeld dat steeds werd geschetst: cultuursubsidies die alleen maar naar opera’s en aan te schaffen ‘kunstobjecten’ zouden gaan, in plaats van naar muziekscholen of bijvoorbeeld kindertheater. Het aankomende kabinet was het gesprek van de avond. We waren bezorgd, of verongelijkt, of ongelovig. Maar toen er gesproken werd over iets Doen, werd iedereen vooral weifelachtig. Wat dan? Demonstreren is niet meer van deze tijd. Er komen vaak te weinig mensen en dan sta je voor aap met je ironische spandoek. Bovendien luisteren de mensen die er toe doen – de mensen met macht en invloed – niet naar demonstraties. Kijk maar naar de protesten tegen de oorlog in Irak.

Een ludieke actie? Te truttig. Dat zijn altijd acties die verzonnen zijn door een groepje blije hippies, die alleen leuk gevonden worden door andere blije hippies. De mensen die je wilt bereiken (machthebbers, Henk en Ingrid, hypotheekrenteaftrek-minnende zakenmannen) zien het niet of vinden het belachelijk (‘echt weer iets voor die blije hippies, goed dat we daar eens vanaf gaan komen’).

Protest in de vorm van een filmpje, een viral, een Facebook-pagina (naast het al bestaande ‘Kan dit baby-uiltje meer fans krijgen dan Geert Wilders’)? Maar een honderd ‘i likes’ op een Facebook-pagina is geen revolutie.

Alles wat werd geopperd, was te jolig, te grimmig, te ouderwets of te niche. Oftewel: we waren een soort nihilisme-fanavond aan het houden. Wilden we eigenlijk wel iets doen?

Vrijdag wordt er toch gedemonstreerd tegen de bezuinigingen op de kunst, in Den Haag, de uitnodiging werd rondgestuurd via Facebook. Een ouderwetse oproep, verspreid via een modern kanaal: ‘wie gaat er vrijdag echt actie voeren?’ is de ondertitel, een duidelijke aansporing om van onze individualistische/postmodernistische/dikke kont af te komen. Ik wil gaan. Eens kijken of de opkomst van het CDA-congres geëvenaard kan worden.