Tiran en tuig

Thuis lazen we de Leidsche Courant, De Boerderij en af en toe de Libelle of de Story. Vader was de baas en hij duldde geen tegenspraak op zijn ultrarechtse wereldbeeld. Van het ontstaan van NRC Handelsblad hadden we geen besef. Nieuwigheden die de VPRO verkondigde, konden op zijn afkeuring rekenen en dan volgde al snel een kijk- en luisterverbod. Lezen was sowieso tijdverspilling en de woorden langharig, werkschuw en tuig waren een vaste verbinding met elkaar aangegaan.

Moeder en de kinderen die nog thuis woonden, zuchtten onder het strenge regime, dat met geweld gehandhaafd werd. Het nakomertje mocht doorleren en de docent Nederlands vertelde over NRC Handelsblad en de herkomst van die naam.

Nadat de tiran verjaagd was, ik zeg niet hoe, want het gaat nu om de krant, namen we onmiddellijk een proefabonnement dat een paar keer verlengd werd. We lazen en we lazen, de boekbesprekingen en de besproken boeken, alle bijlagen en columns, de essays van Kousbroek, mijn moeder probeerde die vijfendertig verloren jaren in te halen.

Het recht op informatie, vrijheid van meningsuiting, een ongestoord gezinsleven, de afwezigheid van geweld, het kwam allemaal samen in die zaterdagmiddagen, liggen lezen in de dikke NRC.

Karin van Leeuwen, Almelo