Werk en Sociale Zekerheid

Het kabinet-Rutte wil twee belangrijke hervormingen doorvoeren op het gebied van de sociale zekerheid: verhoging van de pensioenleeftijd in verband met de vergrijzing en een reorganisatie van de onderkant van de arbeidsmarkt. Er komen meer prikkels om de kwetsbare groep van 600.000 jongeren met een fysieke handicap, psychische problemen en langdurig werklozen aan een (gedeeltelijke) betaalde baan te helpen.

Het is CDA en VVD niet gelukt om een begin te maken met twee andere hervormingen: beperking van de duur van de werkloosheidsvoorziening van ruim drie naar één jaar en versoepeling van het ontslagrecht. VVD en CDA wilden beide hervormingen graag om de mobiliteit op de arbeidsmarkt te vergroten, zodat ook oudere werknemers (45+) na ontslag gemakkelijker een nieuwe baan vinden. Werkgevers zijn huiverig om werknemers snel in vaste dienst te nemen door de hoge ontslagbescherming en forse ontslagvergoedingen.

De PVV, die de sociale zekerheid zoveel mogelijk in tact wil laten inclusief een AOW-leeftijd van 65 jaar, hield op beide punten voet bij stuk.

De AOW- en pensioenleeftijd gaat van 65 naar 66 jaar. De beoogde coalitie wil stijging van de pensioenleeftijd koppelen aan de levensverwachting. Daarmee nemen ze de kern over van het Pensioenakkoord dat sociale partners gesloten hebben.

De pensioenleeftijd kan daardoor oplopen tot 67 jaar en zelfs tot 70 jaar als de levensverwachting blijft stijgen, wat al jaren het geval is. In het concept-regeerakkoord wordt geen ingangsdatum genoemd. De sociale partners willen dat in 2020 de pensioenleeftijd naar 66 jaar gaat; daarna wordt elke vijf jaar bekeken of dit moet worden bijgesteld.

Jongeren met een fysieke handicap of met geestelijke problemen (Wajongeren) en mensen met een beperking die in sociale werkplaatsen actief zijn (WSW’ers) krijgen een lagere uitkering op bijstandniveau. De inzet is dat deze groep van ruim 300.000 mensen, naar vermogen aan werk wordt geholpen. Desnoods tegen een salaris onder het minimumloon dat wordt aangevuld met een uitkering.

Stapsgewijze verlaging van de bijstand (300.000 mensen) moet ertoe leiden dat mensen die hiervan gebruikmaken eerder een baan accepteren.

Salarissen in de collectieve sector (zorg) worden in 2011 bevroren.

Als gedrag of kleding van iemand de kansen op een baan beperkt, wordt de bijstand geweigerd, gekort of ingetrokken.