Ernstig ongeluk met een tomaat

Tomaat is het grootste, het meest gegeten tuinbouwgewas ter wereld. Te zotter is het dat telkens opnieuw gereedschap wordt bedacht om tomaten klein te krijgen. Er wordt veel met tomaten getobd in de wereldkeukens. En weer is er iets voor uitgevonden.

Pakketje uit China bij de post. Met een brief uit Hongkong van een Nederlander die werkt voor een Duitser. In het pak zitten handige dingetjes voor in het huishouden, allemaal bedacht door Fackelmann, die ze in China laat maken. Aanleiding tot verzending van de dingetjes was een stukje op deze plek in de krant over een plastic bananensnijder in de vorm van een banaan. Het ding snijdt dikke plakken van een banaan en kan niks anders. Een tomaat verongelukt eronder.

De brief: „Dank voor de aandacht voor onze bananensnijder. Free publicity is nooit verkeerd. De bananensnijder is net op de Nederlandse markt. Ik moet bekennen dat er in het stukje geen enkele onwaarheid staat.” Er stond dat het ding volgend jaar voor een kwartje te koop komt te liggen op de vrijmarkt in Amsterdam.

De brief: „Dat de bananensnijder niet geschikt is voor andere vruchten en groenten is absoluut waar. Daarvoor hebben we andere unieke snijapparaten. Zo hebben we voor aardbeien een aardbeiensnijder...”

Volgt een opsomminkje van vruchten waar Fackelmann apparaatjes voor heeft die ze klein krijgt.

De brief: „Graag nodig ik u uit de verschillende snijders uit te proberen en te genieten van het gemak en de eenvoud die daarmee gepaard gaan. Het is aan u of u ze volgend jaar verkoopt op de vrijmarkt of in uw keukenla bewaart.”

Wij hadden thuis Tomado. Het oorspronkelijk Nederlandse merk bestaat nog, maar is net als Droste en Dru verkocht om als bekende naam te dienen op producten die elders gemaakt worden. Tomado maakte afwasrekken en haakjes aan zuignapjes om op de betegelde keukenmuur te plakken. Haakjes voor theedoeken. Het mooist vond ik de tomatenzaag. In een rechthoek van dik staaldraad aan een handvat waren naast elkaar een aantal figuurzaagjes vastgezet met scherpe tandjes die samen een tomaat in plakjes zaagden. Pas nu weet ik waarom dat indertijd zo handig werd gevonden door mijn moeder. We hadden geen scherpe messen. Alle messen waren bot. Tomaten laten zich alleen door scherpe messen gewillig klein snijden.

De aardbeiensnijder uit China zit er niet bij; wel iets voor mango’s, iets om sinaasappels mee te pellen en een dunschiller die met twee ringen aan twee vingers van een kind moet worden vastgezet: op volwassen vingers past-ie niet. Dan is er een appelpartjessnijder, tegelijk klokhuisscheider, die in meerdere varianten allang in Nederlandse winkels voor huishoudelijke artikelen te koop hangt en bij IKEA. Maar Fackelmann heeft er een die zowel appels als tomaten doet. Met tandjes zoals die van de Tomado tomatenzaag eertijds.

Een metalen ster van getande messen zit vast in een plastic ring. De messen worden op een appel of een tomaat gezet en er met twee handen doorheen gedrukt. Deze uitvoering heeft ook een bakje waarop de appel of de tomaat wordt gezet en waarin het nat uit de tomaat wordt opgevangen. Dat is wel nodig ook. Want, Herr Fackelmann, die tandjes hebben pas zin als ze kunnen bewegen. Een zaag druk je ook niet door een plank zonder hem heen en weer te halen. Het ding deugt niet, het molt de tomaat volkomen, en komt er niet eens helemaal doorheen. Niet op de vrijmarkt volgend jaar – dat kun je niet maken, zo stom.

    • Wouter Klootwijk