Goed sperma mag wat kosten

Stoeterij Three Chimneys trekt extra veel bezoekers tijdens de Wereldruiterspelen.

Dekprijzen zijn gedaald, maar de prijs van goed sperma is nog altijd 40.000 dollar.

„Of ik overdrijf? Vergeet het maar. Onze paarden hebben een celebrity status.” Op een doordeweekse ochtend geeft ‘hengstmanager’ Sandy Hatfield een rondleiding op het 930 hectare tellende landgoed van Three Chimneys, een van de grootste stoeterijen in Kentucky. Tijdens de Wereldruiterspelen, die dezer dagen in de Amerikaanse staat worden gehouden, melden zich bussen vol paardenliefhebbers op het imposante complex. En het komt volgens Hatfield geregeld voor dat bezoekers zich huilend aan paardenboxen vastklampen als zij voor het eerst oog in oog staan met hun held.

En helden zijn er genoeg bij Three Chimneys. Zoals de 25-jarige hengst Dynaformer, volgens de brochure „een van de meest betrouwbare bronnen van deugdelijkheid en uithoudingsvermogen”. De verwekker van Kentucky Derby-winnaar Barbaro kijkt wat glazig voor zich uit in zijn box, maar heeft volgens Hatfield agressieve trekjes. „Je kunt beter een pasje naar achteren doen”, zegt zij wijzend op de stalen tralies. „Die heeft hij allemaal omgebogen.”

Van de twaalf hengsten die op stal staan, heeft Dynaformer de grootste staat van dienst. Het voormalige renpaard verscheen 30 maal aan de start, won zeven eerste prijzen en verdiende ruim 671.000 dollar. Ook zijn nakomelingen doen het heel behoorlijk. Bij elkaar opgeteld hebben zij zo’n 90 miljoen dollar aan prijzengeld gewonnen. Hatfield: „We krijgen geregeld kaartjes en e-mails van gelukkige eigenaren uit de hele wereld.”

Goed sperma mag wat kosten – zelfs in economisch barre tijden. Voor dat van Dynaformer moet 40.000 dollar worden neergeteld. Zijn minder befaamde collega’s bij Three Chimneys ‘doen het’ voor eentiende. „Doorsnee prijzen”, meent Jen Roytz, die de contacten met klanten onderhoudt. „Zeker als je je bedenkt dat onze volbloedpaarden niet voor wedstrijden worden ingezet.” Door de crisis zijn de dekprijzen wel wat gedaald, vertelt Roytz. En de stoeterij werkt sinds enige tijd zelfs met kortingen. „Vanaf twee merries wordt het voor de klant aantrekkelijker.”

Bij een stoeterij denken mensen al snel aan kunstmatige inseminatie. Maar bij Three Chimneys wordt gefokt via de natuurlijke weg. Van 10 februari tot 1 juli gaat het er vurig aan toe in de fokschuur, die door het prachtige houtwerk bijna romantisch aandoet. „De merries krijgen een soort bokshandschoenen om hun hoeven”, vertelt Hatfield. „En de vijf medewerkers die de bevruchting begeleiden, dragen helmen en beschermende kleding. Het is hard werken, voor iedereen.”

Het proces wordt op video vastgelegd. Daarmee voorkomt de stoeterij niet alleen juridische problemen – zo kan niemand later zeggen dat er sprake was van dierenverwisseling – maar kunnen educatieve instellingen er ook hun voordeel mee doen. „Laatst heb ik de verwekking van Barbaro nog eens op dvd teruggekeken”, vertelt Hatfield. „Ik werd er een tikkeltje melancholisch van.”

Na afloop van het dekken bekijkt Hatfield het resultaat onder een microscoop in het kleine, maar goed uitgeruste laboratorium. „We moeten er zeker van zijn dat alles volgens plan is verlopen”, legt zij uit. „Want soms bestijgen hengsten een merrie zonder dat zij ejaculeren. Dat kunnen wij in deze business niet gebruiken.”

Hatfield (52) werkt al twintig jaar als hengstmanager, waarvan elf bij Three Chimneys. Zij is nog altijd een van de weinige vrouwen in haar vak. „Toen ik begon liepen klanten mij voorbij terwijl zij hun hand naar een mannelijke collega uitstaken”, herinnert zij zich. „Ze vonden het vreemd, een vrouw die met hengsten werkt.”

Op de vraag of dat te maken heeft met de fysieke inspanning die met haar werk gepaard gaat, schudt Hatfield het hoofd. „Vaak wordt gedacht dat vrouwen tijdens hun menstruatieperiode door hengsten worden besprongen. Is dit werk niet gevaarlijk, vragen zij dan, zo subtiel mogelijk. Dan weet ik meteen hoe laat het is.”