Vaderlandsliefde

Welke gevaren lopen onze jongens niet terwijl ze zich in Australië voorbereiden op de wereldkampioenschappen wielrennen? Er sijpelt maar weinig nieuws door van Down Under. Is er wel een verslaggever ter plekke?

Dan hebben onze zuiderburen het beter voor elkaar. Hun commentatoren zijn net als de renners op verkenningstocht en acclimatiseren dat het aard heeft. Er dreigt bijvoorbeeld gevaar uit de lucht.

Op de internetpagina van Het Nieuwsblad lees ik dat in Australië wielertoeristen rondfietsen met lange, op antennes gelijkende sprieten op hun helm. Die zitten er niet om contact te onderhouden met een of ander ruimtestation, maar als bescherming tegen aanvallen van reusachtige kraaien, die op een of andere manier opgehitst raken door de glimmende helmen. Minstens één ongelukkige is zo al een oog kwijtgeraakt.

De kraaien maken geen onderscheid tussen een vredige pedaleur en een professional. Hoewel de attaque zonder gevolgen bleef, is de uitgesproken favoriet voor de regenboogtrui, Philippe Gilbert, doelwit geweest van deze oorlogszuchtige vogel. Of Gilbert zondag met antennes rijdt is vooralsnog onbekend.

Overigens geloof ik niet dat de concurrentie beter af zou zijn als hij met maar één oog zou koersen.

Meer gevaren. Australische automobilisten hebben een broertje dood aan rondfietsend spul. Fietsers horen op de fietspaden, maar die zijn er niet. Superknecht Mario Aerts vertelde over een trainingstocht in het binnenland waarop het ploegje maar twee auto’s tegenkwam: ‘Eén ervan was een pick-up, en die scheurde ons voorbij op drie centimeter van het stuur. Daarna vertraagde hij, om even tergend voor ons te rijden. Plezant was dat niet.’

Ach, al rijdt Gilbert de wegwedstrijd met één oog en mét omzwachtelde dijen, plezant zal het voor de concurrentie niet worden.

Australiërs zijn links georiënteerd. Qua verkeer, bedoel ik. Of ze er linkse hobby’s op na houden, weet ik niet. Met het hoofd nog dizzy van de jetlag bekende de jonge Jan Bakelants dat hij uit gewoonte een rotonde meermaals rechtsom had genomen: ‘Zelfs als je eraan denkt, doe je het nog.’

Unheimisch gefocust als hij is, zal Philippe Gilbert niet één keer rechtsom zijn gegaan. Er is tenminste geen melding van gemaakt. Met een brave, geconditioneerde borst als Jan Bakelants aan de zijde, kan de concurrentie het zondag gewoon schudden. Een Waal doet het met Vlamingen.

Robert Gesink vertegenwoordigt in Australië niet de belangen van het veilige Nederland. Hij bouwt liever op eigen wijze aan zijn carrière. De Rabo-ploegleiding begrijpt dit. En Leo van Vliet, bondscoach, begrijpt het enigszins. Maar oud-prof Danny Nelissen, tegenwoordig wielerverslaggever voor Eurosport, waarschuwt in De Limburger voor teveel begrip: ‘De kans dat hij in zijn huidige vorm wereldkampioen kan worden, acht ik groter dan dat hij ooit de Tour de France zal winnen.’

Vaderlandsliefde is kansberekening.