Liefde en religie moeten het ontgelden bij Nick Cave

cd rock

Grinderman: Grinderman 2 ****

Nick Cave maakt het strikte onderscheid tussen songs die hij achter de piano of aan zijn bureau componeert en muziek die door improvisatie tot stand komt. Dat laatste doet hij met zijn rockband Grinderman die bestaat uit leden van zijn reguliere groep The Bad Seeds maar die ruiger speelt.

Na het eerste album uit 2007 is Grinderman 2 nog net zo onstuimig, hooguit met wat meer structuur en betere songs. Zonder piano en met de gitaar, de elektrische bouzouki en de snerpende viool van Warren Ellis is Nick Cave niet meer de pseudo-intellectueel die de Bijbel en Griekse mythologie aanhaalt in zijn teksten, maar een grommend en aan zijn tralies rammelend rockbeest. Het meest bloeddorstig klinkt hij in ‘Worm tamer’ waarin hij zijn schatje vergelijkt met een slangenbezweerster en hijzelf de gedaante van het Monster van Loch Ness aanneemt. Liefde, religie en geborgenheid moeten het ontgelden tegen het slechte in de mens, stelt Cave in ruwe bluessongs die Howlin’ Wolf naar de kroon steken in hun onderhuidse dreiging. Zelfs een akoestische ballade is niet veilig voor de harige monsters van Grinderman: het smachtende ‘What I know’ wordt beslopen door een onheilspellende sfeer. Eén lichtpuntje in deze fascinerende duisternis: de snor van Cave is eraf.

JAN VOLLAARD