Een wonderkind achter de knoppen

Producer Mark Ronson werd beroemd als de man achter de doorbraak van Amy Winehouse. Nu is er zijn derde eigen cd, met opnieuw veel gastzangers.

Mark Ronson weet: als producer/muzikant moet je blijven verrassen. Is het niet met kleding of kapsel, dan in ieder geval met de stijl van je muziek.

Dus bedacht Ronson als producer eerst het nostalgische geluid van Amy Winehouse voor haar cd Back To Black (2006), dat hij even later opvolgde met de schettersoul van zijn eigen cd Version (2007). En voor zijn net verschenen derde cd Record Collection gaat hij terug naar hiphop, zijn eerste liefde.

De nonchalante hiphopritmes bevinden zich in onverwacht gezelschap van synthesizergeluiden die soepel klateren of furieus heen en weer lijken te schichten. In liedjes als Bang Bang Bang, Lose It en Missing Words daveren zware tonen als rotsblokken door het geluidsbeeld, plots de pas afgesneden door een gemoedelijk mannenkoor. Allerlei vocalisten leenden hun stem: manlijk, vrouwelijk, rap, soulvol, nuffig, meisjesachtig, ze werden door Ronson door de nummers geweven.

Maar hoezeer hij ook pronkt met zijn muzikale vaardigheden, Ronson verliest de Schwung niet uit het oog. Of Boy George nu over zijn wanhoop kweelt, D’Angelo zijn ziel uitknijpt of rapper Q-Tip de woorden als scheermesjes door de akkoorden strooit, Record Collection laat zich beluisteren als een staalkaart van vernuftige, opwindende popmuziek.

De muzikale brokstukken komen uit onverwachte hoek. Na het produceren van een cd voor Duran Duran kreeg hij beschikking over hun oude apparatuur, afkomstig uit de jaren tachtig. De klank van deze synthesizers en keyboards werd de basis voor de nieuwe liedjes, aangevuld met eigentijdse stootkracht. Ronson ronselt zangers en zangeressen uit zijn beroemde vriendenkring, maar speurt evenzeer naar nieuw talent, zoals blijkt uit de bijdragen van MNDR, een Amerikaans elektronicaduo, en van de Britse zangeres Rose Elinor Dougall.

Ronson is een fijnproever die met zijn voelsprieten de internationale muziekscene aftast. Als dj put hij uit andermans werk, als producer stelt hij zich ten dienste van anderen en als muzikant mengt hij die bronnen tot iets nieuws voor eigen gebruik.

Het muzikale wonderkind had een gunstige achtergrond. Zijn moeder Anne Dexter-Jones nam Mark Ronson (1975, Londen) op zijn zesde mee naar New York, toen zij trouwde met gitarist Mick Jones van Foreigner, de populaire rockband uit de jaren zeventig. In het huis in Brooklyn kwam allerlei ‘rock royalty’ over de vloer: Rod Stewart was babysitter, Paul

McCartney en Michael Jackson bezochten de feestjes en Ronsons beste vriend werd Sean Lennon. Ronson raakte geïnteresseerd in hiphop en kreeg als negentienjarige zijn eerste ‘optreden’: als dj op een verjaardagsfuif van Puff Daddy.

De dj werd producer (zie kader), en de producer werd muzikant, die platen maakte onder zijn eigen naam (voor Record Collection is dat Mark Ronson & The Business Intl.). En in een tijd dat muzikanten graag meerdere bezigheden hebben , is Ronson ook in dat opzicht trouw aan de tijdgeest: hij ontwerpt schoenen voor modemerk Gucci en werd vorig jaar verkozen tot meest stijlvolle Brit.

Stijlvol én succesvol waren zijn uitvoeringen van andermans nummers op de cd Version (2007): Lily Allen zong een nonchalante versie van een liedje van Kaiser Chiefs en Amy Winehouses interpretatie van Valerie (oorspronkelijk van The Zutons) werd een internationale nummer één-hit. Maar de cd wekte ook woede: Britse muziekfans, en vooral die van de legendarische band The Smiths, staan bekend om hun fanatisme. Ronsons liedje Stop Me, een soul-versie met schetterende trompetten en montere zang van Daniel Merriweather van de Smiths-klassieker Stop Me If You Think You’ve Heard This One Before, leidde tot doodsbedreigingen door Smiths-fans.

Op Record Collection heeft Ronson de trompetten en de covers achterwege gelaten. De zelfgeschreven nummers op de nieuwe cd lopen over van muzikale brille en vocale kleur. Voorlopig zet Ronson weer de toon.

Record Collection (Sony Music) Concert 16/11 Paradiso, Amsterdam.