Kinderachtige mannen

Het was vrijdagavond laat en ik besloot naar de film te gaan. Ik had precies twee keuzes: een film die Devil heette, en Grown Ups. De film Devil had één zin als omschrijving: ‘Vijf mensen zitten vast in een lift, en een van hen is de duivel.’ Een film die op subtiele wijze de pech van het leven leek te illustreren: je zal maar vast komen te zitten in een lift met iemand die dan ook nog per ongeluk de duivel blijkt te zijn. Ik wilde al een kaartje voor Devil bestellen toen ik me herinnerde dat het vrijdagavond laat was, en ik niet helemaal in de juiste stemming was voor een horrorfilm waar de hele zaal: “CHECK DIE AANGEVRETEN DARM!” naar het scherm schreeuwde. Dus werd het Grown Ups.

De tagline voor de Adam Sandler-film Grown Ups is: “Boys will be boys... some longer than others”, wat doet vermoeden dat het gaat over een groepje kinderachtige mannen dat moet leren zich verantwoordelijk te gedragen, om zo uiteindelijk gelukkiger te zijn.

Dit was het echter niet. Zo’n film veronderstelt namelijk enig causaal verband tussen de gebeurtenissen. Grown Ups is de eerste film die ik heb gezien die eigenlijk geen verhaallijn heeft. Echt: in vergelijking met dit script is de film Ace Ventura Pet Detective 2 een bron van wijsheid en kristalheldere logica. Het verhaal van Grown Ups draait om vijf jongens die een basketbalwedstrijd winnen. Als jaren later hun coach overlijdt komen ze op de begrafenis elkaar weer tegen en brengen om enigszins onduidelijke redenen met hun families een weekend door in een vakantiehuis.

In plaats van een verhaallijn lijkt er gekozen te zijn voor een nieuwe methode: een aantal komische acteurs (Adam Sandler, Chris Rock, Rob Schneider) zoveel mogelijk grapjes laten maken. Aangezien er geen verhaal is zijn de grapjes niet functioneel, of origineel, of zelfs grappig, maar het zijn er wel veel.

Het lijkt eigenlijk nog het meest op een met exorbitant dure camera’s gefilmde homevideo: je volgt Adam Sandler met zijn vrienden op vakantie, die steeds weer dezelfde opmerkingen maken (de hond klinkt als een kalkoen, de zwarte oma heeft een knobbelteen, iedereen heeft overgewicht) en ziet scènes waarin ze gaan eten in een restaurant of naar een waterpretpark gaan allemaal zonder enige aanleiding, behalve wellicht de gedachte: ‘ha! Het zijn mensen en ze hebben plezier. Wat fijn om te zien.’

Te horen aan de reacties om me heen (luidkeels bulderlachen) is die gedachte inderdaad genoeg om mensen een fijne film te laten beleven. Wellicht is dit het begin van een nieuw genre. Het ‘Je had er bij moeten zijn’-genre, waarin je de levens volgt van mensen die in tweeënhalf uur niets speciaals doen behalve wat grapjes maken, en met wie je zo even bevriend kan zijn. En is Grown Ups een mijlpaal in de filmgeschiedenis.

Renske de Greef