Job zonder das, Nout leest de Donald Duck

In Brandpunt (KRO) bracht Sven Kockelmann PvdA-leider Job Cohen naar huis. Dat wil zeggen: er reed een auto voor, waarin beiden pratend op de achterbank, bevorderd door de nachtelijke ambiance, een soort van intimiteit probeerden te creëren.

Het format werd eerder met wisselend succes door Kockelmanns collega Fons de Poel beproefd in Zondagavond laat. Cohen liet zelfs tijdens een tussenstop voor een biertje niet echt het achterste van zijn tong zien. Maar er gebeurde wel iets opvallends.

Direct bij binnenkomst in Cohens werkkamer stelde de interviewer voor dat zij hun stropdassen zouden afdoen en voegde meteen de daad bij het woord. Ook registreerde de microfoon buiten beeld de afspraak elkaar te zullen tutoyeren.

Cohen zonder das en jijend en jouend: het was even wennen, vooral omdat deze mate van vertrouwelijkheid slecht aansloot bij de feitelijke verhoudingen. Het leek ook geen spontaan besluit, maar een weloverwogen stap, een poging om het imago van de aanvankelijk als vader des vaderlands begroete, wijze politicus te nuanceren. En dus een vorm van mannetjesmakerij met het oog op de verwachte oppositierol, die vloekt met de wederom expliciet beleden wens van Cohen om het op zijn eigen manier te doen.

Televisie verleidt, ja dwingt soms gezagsdragers om populairder te doen dan hun waardigheid en karakter suggereren. Op het andere net zat Nout Wellink, president van De Nederlandsche Bank, in zo: RAYMANN (NTR) tegenover tante Es, het vrouwelijke alter ego van Jörgen Raymann. Wellink vertelde dat hij de Donald Duck las en op zijn iPod naar Bob Marley luisterde. Want dat schijnen we te willen weten, denken ze bij de Publieke Omroep.

Dat graven in het privéleven van Bekende Nederlanders soms ook interessante televisie kan opleveren, bewijst de eerste aflevering van Verborgen verleden (NTR). Het is een bewerking van het excellente BBC-programma Who Do You Think You Are?waarin iemand met een camera op de hielen in archieven en gesprekken met familieleden of experts op zoek gaat naar onbekende aspecten van zijn eigen familiegeschiedenis.

Gisteren leerde actrice Monique van de Ven het verhaal kennen van haar vader, in wie ze zich kennelijk nooit eerder had verdiept. In dat verhaal kwam een persoonlijke tragedie – de dood van zes broertjes en zusjes – samen met een intrigerend groter kader: de teloorgang van een Brabants feodaal geslacht. Van de bezittingen van grootvader Van de Ven (landheer, brouwer en burgemeester) was in de jaren vijftig bijna niets meer over. De tranen van de beroemde en verre van berooide nazaat waren begrijpelijk en echt.