Zestien brillen

Fotograaf Thijs Wolzak kijkt wekelijks binnen in een bijzonder huis.

Wie Schrijfster Maria Goos (1956). De djellaba die ze aanheeft, draagt ze alleen thuis. „Ik heb hem in Marokko gekocht, toen ik daar in mei was met acteur Nasrdin Dchar.” Ze schrijft aan een toneelstuk voor hem, Oumi, een monoloog over zijn moeder. „De theepot heb ik van zijn zus gekregen. Het gouden beeld is lekker zwaar en zorgt ervoor dat de deur niet dichtslaat.”

Waarom Op 3 oktober gaat het door haar geschreven toneelstuk Doek in première, in de Stadsschouwburg in Haarlem. Ze schreef het stuk speciaal voor de acteurs Loes Luca en Peter Blok (haar echtgenoot). „Ze hebben al eerder samen op het toneel gestaan, op de Parade. Ik wilde al heel lang een paar scènes schrijven zoals die in Wie is er bang voor Virginia Woolf?” Doek gaat over twee acteurs, Lies en Richard, die een Amerikaans toneelstuk instuderen. In dat stuk zijn ze Kate en David die een relatiecrisis doormaken. Het toneelstuk heeft parallellen met hun eigen relatie.”

„Gaandeweg het schrijven ontdekte ik dat het stuk niet alleen gaat over acteurs die acteurs spelen, het gaat vooral over liefde. Ja, hoe gaat zoiets: je doet de ijskast open, pakt broccoli, prei, aardappels en daar moet je iets van zien te maken. En uiteindelijk komt er soms iets anders uit dan je vooraf van plan was.”

Waar In de werkkamer, op de zolderverdieping van Goos’ huis in de Amsterdamse Watergraafs-meer. In het midden haar bureau, eronder het kussen van de hond. Op tafel een bril. „De enige met geslepen glazen. Ik heb nog vijftien andere verspreid door het huis, maar dit is mijn werkbril.”

Jarenlang werkte ze op een laptop. „Op de bank, in bed, in bad. Nu ga ik naar mijn kamer, doe de Apple aan, zet thee en begin. De scheiding tussen privé en werk bevalt me zo veel beter.”