Sport in beeld

Servische motorrijders op een kermis in Sabac, ten westen van hoofdstad Belgrado, 21 september, 2010. Foto Topshots/AFP Serbian motorcyclists ride inside of the "Wall of Death" during a public fair in Sabac, 100km west of capital Belgrade, on September 21, 2010. The Wall of Death is a carnival sideshow featuring a drum- or barrel-shaped wooden cylinder, ranging from 20 to 36-feet in diameter, in which stunt motorcyclists ride and carry out tricks. AFP PHOTO / Andrej ISAKOVIC AFP

Todesbahn, mur de la mort, wall of death dan wel of hell. In het Nederlands zeggen we neutraaltjes: de steile wand.

Die herinnert aan vetkuiven, suikerspinnen en buikschuivers. Aan economisch moeilijke tijden, waarin het sociaal nog opperbest marcheerde. De melkboer heette melkboer, op school kreeg je klappen, thuis trouwens ook, en op de kermis ging men op de vuist.

Jaren vijftig of daaromtrent. Maar de attractie stamt uit de jaren twintig, net als het duikende paard. Dat sprong op de Steel Pier in Atlantic City van een twintig meter hoge toren in precies zo’n tobbe als deze, maar dan gevuld met water. Het spektakel stopte in 1978. Op de paardenrug zat in de begintijd Sonora Webster Carver. Ze werd blind in 1931, door een ongelukkige val op het water, maar sprong niettemin nog tien jaar door. In 1991 kwam een op haar leven gebaseerde film uit, met de smachtende titel Wild Hearts Can’t Be Broken. Twee jaar later blies Steel Pier-eigenaar Donald Trump de act nieuw leven in met een ezel. Dierliefhebbers maakten er korte metten mee.

Nu dit. De motoren zijn vaak antiek, Indians of Tomossen. Vijftig kilometer per uur is genoeg, met dank aan de middelpuntvliedende kracht. Op je dooie akkertje horizontaal tegen de verticale wand. Ze lijken wel stil te staan! Een helm is niet nodig: die draag je toch ook niet in bed? Wel moet de steile wand-toerist drie angsten overwinnen: hoogte-, diepte- en engtevrees.

Aan de tobberand net zo’n ontroerend hekje als in vroeger tijden berekuilen afbiesde. O nostalgie!

Pieter Kottman