Een muzikale fijnproever

Vandaag verschijnt Record Collection, het derde album van producer en muzikant Mark Ronson.

Hij keert terug naar de hiphop, zijn eerste liefde.

Mark Ronson vorige maand in New York. Foto AP Recording artist Mark Ronson poses for a portrait in New York, Friday, Aug. 27, 2010. (AP Photo/Jeff Christensen) AP

Mark Ronson weet: als producer/muzikant moet je blijven verrassen. Is het niet met kleding of kapsel, dan in ieder geval met de stijl van je muziek. Dus bedacht Ronson als producer eerst het nostalgische geluid van Amy Winehouse voor haar cd Back To Black (2006), dat hij even later deed volgen door de schetter-soul van zijn eigen cd Version (2007), en keert hij voor zijn vandaag te verschijnen derde cd Record Collection, terug naar hiphop, zijn eerste liefde. De nonchalante hiphop-ritmes bevinden zich in onverwacht gezelschap van synthesizergeluiden die soepel klateren of furieus heen en weer lijken te schichten. In liedjes als ‘Bang Bang Bang’, ‘Lose It’ en ‘Missing Words’ daveren zware tonen als rotsblokken door het geluidsbeeld, plots de pas afgesneden door een gemoedelijk mannenkoor. Allerlei vocalisten leenden hun stem: mannelijk, vrouwelijk, rap, soulvol, nuffig, meisjesachtig, ze werden door Ronson door de nummers geweven.

Maar hoezeer hij ook pronkt met zijn muzikale vaardigheden, Ronson verliest de Schwung niet uit het oog. Of Boy George nu over zijn wanhoop kweelt, D’Angelo zijn ziel uitknijpt of rapper Q-Tip de woorden als scheermesjes door de akkoorden strooit – Record Collection laat zich beluisteren als een staalkaart van vernuftige, opwindende popmuziek.

De muzikale brokstukken komen uit onverwachte hoek. Na het produceren van een cd voor Duran Duran kreeg hij beschikking over hun oude apparatuur, afkomstig uit de jaren tachtig. De klank van deze synthesizers en keyboards werd de basis voor de nieuwe liedjes, aangevuld met eigentijdse stootkracht. Ronson ronselt zangers en zangeressen uit zijn beroemde vriendenkring, maar speurt evenzeer naar nieuw talent, zoals blijkt uit de bijdragen van MNDR, een Amerikaans elektronica-duo, en van de Britse zangeres Rose Elinor Dougall. Mark Ronson is een fijnproever die met zijn voelsprieten de internationale muziekscene aftast – niet voor niets is hij zowel dj als producer, als muzikant. Als dj put hij uit andermans werk; als producer stelt hij zich ten dienste van anderen; en als muzikant mengt hij die bronnen tot iets nieuws voor eigen gebruik.

Het muzikale wonderkind had een gunstige achtergrond. Zijn moeder Anne Dexter-Jones nam Mark Ronson (1975, Londen) op zijn zesde mee naar New York, toen zij trouwde met gitarist Mick Jones van Foreigner, de populaire rockband uit de jaren zeventig. In het huis in Brooklyn kwam allerlei ‘rock royalty’ over de vloer: Rod Stewart was babysitter, Paul McCartney en Michael Jackson bezochten de feestjes en Ronsons beste vriend werd Sean Lennon. Mark Ronson raakte geïnteresseerd in hiphop en kreeg als 19-jarige zijn eerste ‘optreden’: als dj op een verjaardagsfeest van Diddy (voorheen Puff Daddy).

De dj werd producer en de producer werd muzikant, die platen maakte onder zijn eigen naam (voor Record Collection is dat ‘Mark Ronson & The Business Intl.). En in een tijd dat muzikanten graag meerdere bezigheden hebben, zoals acteren of mode ontwerpen, is Ronson ook in dat opzicht trouw aan de tijdgeest: hij ontwerpt schoenen voor modemerk Gucci en werd vorig jaar verkozen tot meest stijlvolle Brit.

Stijlvol én succesvol waren zijn uitvoeringen van andermans nummers op de cd Version: Lily Allen zong een nonchalante versie van een liedje van Kaiser Chiefs en Amy Winehouse’s interpretatie van ‘Valerie’ (oorspronkelijk van The Zutons) werd een internationale nummer één-hit. Maar de cd wekte ook woede: Engelse muziekfans, en vooral die van de legendarische band The Smiths, staan bekend om hun fanatisme. Ronsons liedje ‘Stop Me’, een soulversie met schetterende trompetten en montere zang van Daniel Merriweather van de Smiths-klassieker ‘Stop Me If You Think You’ve Heard This One Before’, leidde tot doodsbedreigingen door Smiths-fans.

Op Record Collection heeft Ronson de trompetten en de coverversies nu achterwege gelaten. De zelf geschreven nummers op de nieuwe cd lopen over van muzikale brille en vocale kleur. Wellicht zijn stijl en geluid van deze eigentijdse fijnproever over enkele jaren al achterhaald, maar voorlopig zet Ronson weer de toon.

Het nieuwe album van Mark Ronson, Record Collection verschijnt vandaag bij Sony Music. Hij treedt 16 november op in Paradiso, Amsterdam.