Dante Boon

cage.frey.vriezen.feldman.ayres.johnson.manion

cd klassiek ****

Hollen of stilstaan: pianist Dante Boon (voorheen ook bekend als Dante Oei) laat ze op zijn eerste soloalbum horen als twee kanten van dezelfde medaille. Meesterlijke traagheid klinkt in delen van Morton Feldmans Last Pieces (1959), gespeeld en opgenomen met een warme, omfloerste klank en een kalmte waarin elke uitklinkende boventoon rustig zijn eigen weg mag zoeken.

Ook in de snellere stukken past hij die objectieve, maar tegelijk liefdevolle benadering toe. Het leidt in John Cages Etudes Australes, no. 2 (1975) en Samuel Vriezens Possible Worlds (2003) tot een afgewogen, bedachtzame, maar toch kwetsbare interpretatie.

Snel en langzaam vallen op uiteenlopende wijzen samen in Richard Ayres’ statisch kwinkelerende No. 8 piano solo (1991), terwijl Jürg Frey’s Sam Lazaro Bros (1984) prachtig melancholisch ronddoolt.

Sluitstuk is het aan Boon opgedragen Music for Solo Piano (2006) van Michael Manion. In een half uur worden zo’n twintig akkoorden één voor één een aantal keren herhaald. Tijdloos minimalisme dat misschien meditatief zou zijn, als er op microscopisch niveau niet ook zo ontzettend veel te horen viel.

Jochem Valkenburg