Wilders, the movie

De makers van Wilders, the movie hebben van ethiek in de journalistiek nooit gehoord, aldus journalist Jan Kuitenbrouwer (nrc.next, 16 september).

Een stevige conclusie, waarmee de pogingen van Joost van der Valk om vat te krijgen op Wilders als fenomeen in een wereld van controversen en extremen, kwistig worden overgoten met azijn. Kuitenbrouwer is ontstemd, dat is duidelijk. Waarschijnlijk niet eens zozeer vanwege de journalistieke keuzes van de maker, immers allemaal gebaseerd op gedocumenteerde informatie, zoals hij in de film laat zien. Vermoedelijk ook niet echt om de persoonlijke aanpak, waarvoor Van der Valk door Kuitenbrouwer wordt weggezet als een egotripper in ‘scruffy jeans, sneakers en behangen met funky filmapparatuur’, die in beeld wil ‘opdat zoveel mogelijk mensen hem (en zijn zonnebrildiadeem) zullen zien’.

En toch ook heus niet als gevolg van de gewraakte scene in een trailer, waarin wel de producent maar noch de maker noch de VPRO de hand heeft gehad – het was namelijk al bekend dat de anonieme roddel over Wilders’ vermeende omgang met een heroïnehoer de film niet had gehaald; kundig stukjesschrijver Kuitenbrouwer noemt het toch graag allemaal even, omdat het zo lekker werkt in de opbouw naar het punt dat hij, terecht, wil maken.

En dat is ‘de passage over Wilders’ voorliefde voor klassiek, oud-Hollands idioom’ waarbij door de maker is nagelaten te verwijzen naar Kuitenbrouwers boek De woorden van Wilders en hoe ze werken (2010) over Wilders’ taalgebruik, waaruit hij sprekende voorbeelden inclusief beeldspraak (het Land van Ooit, Swiebertje) putte.

Kuitenbrouwer had in Wilders, the movie hiervoor dan ook de credits moeten krijgen die hij verdient. Ere wie ere toekomt. Bij deze.

Karen de Bok en Frank Wiering

Hoofdredactie televisie VPRO