Regisseur Oliver Stone wil te veel in 'Wall Street 2'

Actors (L-R) Shia LeBeouf, Josh Brolin and Michael Douglas are shown in a scene from Director Oliver Stone's film 'Wall Street 2: Money Never Sleeps' in this undated publicity photograph. "Social media" is among today's most popular catch phrases thanks to the success of, among other things, networking website Facebook -- the favored way for today's youth to communicate on a global level. Now Facebook is the subject of what's expected to be the fall's most anticipated movie that Hollywood will usher into theaters this fall movie season. REUTERS/Barry Wetcher/20th Century Fox/Handout (UNITED STATES - Tags: ENTERTAINMENT) NO SALES. NO ARCHIVES. FOR EDITORIAL USE ONLY. NOT FOR SALE FOR MARKETING OR ADVERTISING CAMPAIGNS. THIS IMAGE HAS BEEN SUPPLIED BY A THIRD PARTY. IT IS DISTRIBUTED, EXACTLY AS RECEIVED BY REUTERS, AS A SERVICE TO CLIENTS REUTERS

Wall Street. Money Never Sleeps

Regie: Oliver Stone. Met: Michael Douglas, Shia LaBeouf. In: 87 bioscopen. **

De huidige bankencrisis was voor regisseur Oliver Stone en ster Michael Douglas reden een vervolg te maken op hun klassieker Wall Street (1987). Excessieve bonussen, roekeloze bankiers, de opkomst van China als economische wereldspeler: Stone heeft heel wat recente krantenkoppen in zijn nieuwe film verwerkt. De inhaligheid en meedogenloosheid van Wall Street blijkt nog vele malen erger te zijn dan hij in de jaren tachtig vreesde. „Vergeleken met deze gasten ben ik helemaal niets”, zegt beurshaai Gordon Gekko (Douglas) als hij na een lange gevangenisstraf hoort hoe het er nu op Wall Street aan toe gaat.

De film lijdt nogal aan een identiteitscrisis. Stone heeft een satire willen maken op de recente perikelen op de financiële markten. Maar ook een ‘coming of age’-drama over een jonge beurshandelaar (Shia LaBeouf). Wall Street 2 is daarnaast nog een sentimenteel vader en dochter-drama; Gekko heeft een dochter (Carey Mulligan) die niets van hem wil weten. Dramatisch schiet de film tekort door de lange dialogen over zaken die gebeuren, zonder dat er in de film zelf ook iets gebeurt – volgens het principe ‘walk and talk’, zodat er op de achtergrond van de pratende personages toch nog iets beweegt. Douglas kan de roofdierachtige, intense uitstraling die hij had in de eerste film (goed voor een Oscar) hier niet evenaren. Stone geeft zichzelf niet één, maar twee cameo’s.

Zonde van de herinnering aan die prachtige eerste film, ondanks de paar goede grappen in dit vervolgdeel.