De islamisering van Zweden

In Zweden, het laatste onaantastbaar gewaande bolwerk van de sociaal-democratie en de Europese welvaartsstaat, heeft de angst voor de moslims zich nu ook in de politiek gevestigd. Bij de dit weekeinde gehouden parlementsverkiezingen heeft de anti-immigratiepartij, de Zweden-Democraten, 4,6 procent van de stemmen gewonnen. De leider, Jimmie Åkesson, beschouwt de groei van de moslimimmigratie als de grootste bedreiging sinds de Tweede Wereldoorlog. De verkiezingscampagne is met rellen gepaard gegaan. Op een televisiespotje dat eerst door een zender werd geweigerd, is te zien hoe voor het uitkeringsloket in boerka gehulde vrouwen een blanke gepensioneerde uit de rij slaan.

Åkesson heeft in zijn land de toon gezet waarmee we in de rest van West-Europa vertrouwd zijn geraakt. In Scandinavië, Duitsland, Nederland, België, Frankrijk en Zwitserland zijn de anti-islambewegingen tot de gevestigde orde gaan horen. En overal worden ze gevoed door dezelfde gevoelens: angst voor islamisering en weerzin tegen het oude politieke bestel dat als laks, achterhaald en uitgeput wordt beschouwd.

Waarom zijn de moslims naar Europa gekomen? In de eerste plaats uit motieven waardoor alle landverhuizers worden gedreven. Het land van herkomst bood geen kansen op een behoorlijk bestaan. Ze kregen geen geheime bevelen van imperialistische imams. Was dat wel het geval geweest, dan zou dat allang zijn uitgelekt en dan had het Westen passende tegenmaatregelen genomen. Ze verhuisden van land, zoals de Nederlanders in de eerste jaren na de oorlog naar Australië en Canada emigreerden, en zo doen ze het nog.

Daarbij komt dat wij in het Westen het de bevolking daar niet altijd gemakkelijk hebben gemaakt. Na de oorlog ging de Franse regering ervan uit dat Algerije een Franse provincie was. Daarop volgde een gruwelijke vrijheidsoorlog waaraan door De Gaulle een eind is gemaakt. Algerije werd onafhankelijk. In 1956 nationaliseerde Egypte het Suezkanaal. Gesteund door Israël openden Engeland en Frankrijk de aanval om deze brutaliteit ongedaan te maken. De onderneming mislukte doordat Amerika weigerde zijn steun te geven. Een jaar of dertig later kwam het conflict tussen Amerika en Iran tot uitbarsting met de verjaging van de Sjah door de opstandelingen van ayatollah Khomeiny, de gijzeling van de Amerikaanse ambassade en de mislukte poging tot bevrijding.

Een nieuw hoofdstuk brak aan met de aanval op het World Trade Center. Daarmee was voor een groot deel van de publieke opinie in het Westen de overtuiging gevestigd dat ‘de’ moslims als potentiële terroristen moesten worden beschouwd. Nieuwe escalaties volgden. Nadat president Bush jr. het bewezen achtte dat Saddam Hussein massavernietigingswapens had en heulde met Al-Qaeda, begon hij in 2003 de aanval. Zeven jaar later is het resultaat dat Irak van een wrede dictator is bevrijd, meer dan 100.000 Irakezen het leven hebben verloren, er geweldige verwoestingen zijn aangericht en er een guerrillaburgeroorlog is ontstaan. Ook een reden om te emigreren. En ten slotte Afghanistan waar het Westen na negen jaar oorlog er nog niet in is geslaagd een democratie te vestigen.

Ik noem maar een paar hoogtepunten uit een halve eeuw geschiedenis van de verhoudingen tussen de islamitische wereld en het Westen. Objectief gezien hebben moslims uit het Midden-Oosten een reeks goede redenen van materiële aard om naar onze vetpotten te komen. Maar ze kwamen uit een vreemde cultuur met een vreemde godsdienst en ze spraken een vreemde taal. Vreemder is nauwelijks denkbaar. Natuurlijk volgen er dan aanpassingsmoeilijkheden waartegen niet iedereen is opgewassen. Er volgden excessen, overal in Europa nam de angst toe, en onvermijdelijk volgen dan de politici die daaraan uitdrukking geven en oplossingen voorstellen.

De Zweed Åkesson is de nieuwste in een lange rij, waarmee wordt bevestigd dat de anti-islampolitiek tot een Europese beweging is geworden. Ze beschrijven schrikbeelden, waarin de sharia tot de nationale wetgeving zal zijn bevorderd, honderden minaretten het stadsbeeld bepalen en vrouwen tot een ondergeschikt bestaan zijn gedoemd.

Wat willen ze in de praktijk om dit te vermijden? Massale deportatie van moslims? Hoe? In veewagens? En waarheen? Is dit in de 21ste eeuw niet het voorspel tot een ouderwetse godsdienstoorlog? Het is, denk ik, ook en vooral een onuitgesproken motie van wantrouwen in de kracht van de Europese cultuur. Wel staat het als een paal boven water dat bij de toelating van grote aantallen moslims ernstige grote fouten zijn gemaakt en dat dit enorme vraagstuk vaak achteloos is aangepakt.

Maar dat Europa zich zou laten islamiseren is nonsens. De eerste generatie immigranten krijgt kinderen en bij de tweede generatie gaat dat opnieuw gebeuren. De afgelopen halve eeuw heeft het Westen in zijn geheel zich een weergaloze aardse attractie verworven, waartegen tot dusver geen godsdienst opgewassen is gebleken: het consumentisme. De eindeloze reeks van mogelijkheden, voor iedereen, om aards te genieten.

Dat heeft weer zijn eigen nadelen, maar als we het verstandig aanpakken is de volgende generatie moslims tot consument geworden. Dan hebben ze de sharia overwonnen.