Baxine

Natuurlijk, Beatrix was een beetje van de leg vanwege de bijna-aanslag op de Gouden Koets. Ze versprak zich vaker dan anders. Dat was niet erg; een verspreking op zijn tijd houdt de aandacht vast. En de verontschuldigende blik die ze na zo’n verspreking opsloeg, was lief.

Wat betreft die aanslag; we kunnen wel doen alsof het niet zo erg is, een waxinelichtjeshouder, maar het is natuurlijk een agressieve vorm van opgedrongen gezelligheid, en daar heeft de koningin terecht geen zin in.

En dan over het woord waxinelichtje: ik dacht vroeger dat het baxinelichtje was. Omdat het in een bakje zat. Dat leek mij logisch.

Zo zijn er meer woorden waarvan je pas laat ontdekt dat je ze altijd verkeerd hebt uitgesproken. ‘Wagon’ was voor mij lange tijd ‘bagon’. Pas toen ik leerde lezen, ontdekte ik dat het ‘wanneer’ was, en niet ‘waarneer’. Hetzelfde geldt voor ‘verderkijker’; dat bleek onlogisch genoeg ineens ‘verrekijker’ te zijn.

Iedereen heeft volgens mij zulk soort woorden; je hebt ze jarenlang verkeerd gezegd, maar dat werd nooit verbeterd of opgemerkt omdat de vergissing niet opvallend genoeg was. Onlangs hoorde ik een kind om ‘nimonade’ vragen; de l en de n lijken in zo’n woord blijkbaar te veel op elkaar.

Voorafgaand aan de Troonrede kwam er toevallig ook een baxine-woord voorbij. De voorzitter van de vergadering, René van der Linden, moest aankondigen dat de koningin er bijna aankwam. En toen zei hij wel een keer of tien: „Hare majesteit de Konigin.” De ng-klank zat er gewoon helemaal niet in. Ik weet dat dat onder de grote rivieren wel vaker gebeurt, maar dan blijft de vraag: „Why?” Hebben ze het allemaal verkeerd gelezen? En heeft niemand ooit gezegd: „Het is koning. Plus in. Dus koningin. Niet konigin.”

Misschien is het woord ‘koningin’ gewoon te moeilijk om uit te spreken. Je hebt namelijk ook mensen die er juist ‘koni-jin’ van maken.

Misschien wordt het dan toch tijd voor een koning.

paulien cornelisse