'Ik koester zorgeloze muziek'

Eliza Doolittle is de nieuwe Britse muziekhype. Haar muziek is jong en fris, maar knipoogt naar de tijd van swing en soul. Vanavond treedt ze op in Paradiso.

Nederland, Amsterdam, 06-08-2010. Portret van de Londense zangeres Eliza Doolittle. Ze was in Nederland voor promo rond haar debuutalbum "Eliza Doolittle", dat in juli 2010 verscheen. Foto: Andreas Terlaak

Alles aan Eliza Doolittle is jong en hip. In snoepkleurige videoclips stuitert ze rond op babyblauwe gympen, de dunne beentjes in geladderde panty’s onder een ultrakorte broek. Maar haar lichtvoetige, titelloze debuutalbum knipoogt tegelijk naar een andere tijd, de zwart-wit tijd van swing en soul. Er zit een korrel op haar klank – een kras op de plaat.

Doolittle (22) heeft „een nostalgische inborst”, zegt ze. Ze is gegrepen door de jaren zestig: „Dat was voor popmuziek de interessantste tijd. Aan de ene kant was er de onschuld, The Beatles die I wanna hold your hand zingen. En tegelijk had je het rauwe van de soul. Ik probeer dat naïeve en het doorleefde te combineren.”

Met de retro-elementen in haar muziek past Doolittle in het rijtje Amy Winehouse, Duffy, Adele. Maar haar muziek is opgewekter, minder vervuld van levenspijn. De soul zit er nog niet echt in. Behalve in haar stem, die hees is en doorleefder dan je zou denken. Haar timing is lui, net op de noot of een fractie erna. In nummers als Go Home en So High klinkt ze daardoor als Corinne Baily Rae. Met als grootste verschil haar grootsteedse ‘Cockney’-accent. Dat ze door die uitspraak vaak wordt vergeleken met Lily Allen maakt haar boos: „We komen allebei uit Londen, dat is de enige overeenkomst. Lily Allen is veel grover dan ik.”

Bij Doolittle overheerst de onschuld. In het Caraïbisch huppelende Skinny Genes bijvoorbeeld zingt ze over een jongen die nergens voor deugt, behalve in bed. Maar als dat onderdeel in de tekst ter sprake komt, klinkt er alleen een goedmoedig fluitdeuntje. ‘Cause I don’t mind it when you... tiediediedie..’ Vanwaar dat verhullen? „Ik verlang soms terug naar lievere tijden. De zachtmoedige melodieën van The Beach Boys, de argeloze teksten van The Beatles. Mijn muziek moet zorgeloos zijn. Dat koester ik.”

Doolittles nostalgie blijkt uit een paar ‘vintage samples’ die ze tot vrolijk schuimende eigentijdse popnummers bewerkte. Missing begint met een sample van Come Softly to Me van The Fleetwoods uit 1959. Haar producer liet het haar horen, vertelt Doolittle. „Ik ging er meteen tegenin zingen, alsof ik in dialoog was met die tijd. Toen hebben we dat nummer in tien minuten opgenomen.”

Een andere sample, bij Pack Up, komt uit het Britse Eerste Wereldoorlog-marsdeuntje Pack Up Your Troubles in Your Old Kit Bag. Dit liedje uit 1915 moest de moraal van de soldaten hoog houden. Zelf vindt ze het niet vreemd dat een 22-jarige anno nu een oud oorlogslied in een popnummer verwerkt. „Het is een Brits icoon, iedereen kent het. Het is bedoeld om de moed erin te houden. Dat spreekt mij aan.”

Eigenlijk heet ze Eliza Caird. haar vader is regisseur John Caird, haar moeder musicalster Frances Ruff – vandaar de verwijzing naar My fair lady in haar artiestennaam. Was ze voorbestemd om artiest te worden? „Ik groeide op in een huis vol muziek, schreef mijn eerste teksten op mijn twaalfde. Maar mijn smaak heeft zich moeten ontwikkelen. Ik luisterde eerst alleen naar R&B. Pas toen ik ophield Mariah Carey te imiteren, vond ik dit gekke, eigen geluid.”

Eliza Doolittle treedt vanavond op in Paradiso. Haar plaat verscheen bij EMI.