Hi-de-hi! Cab Calloway de zingende entertainer

Vanavond Ned 2. 23.00 uur, Herh. 24/9, Ned.2, 16.05 uur. ***

„Hi-de-hi-de-hi-de-ho”, van hoog naar laag, met een kleine cadans. De zangkreet in de song Minnie The Moocher heeft Cab Calloway zijn hele leven achtervolgd. Van het moment van zijn doorbraak, begin jaren dertig, tot het punt in 1980 dat hij door de Blues Brothers aan een tweede leven begon als entertainer.

Het was Calloways unieke manier van zingen en dansen, zijn acteren en de manier waarop hij zich presenteerde als excentrieke dandy, de gesoigneerde zwarte man. Cab Calloway, geboren in 1907, was een opvallend jazzperformer, een clown op het toneel, een gelikte danser in hagelwitte smoking.

De Frans-Amerikaanse documentaire Le Dandy de Harlem (‘The Hi De Ho Man’) van Gail Levin en Jean-François Pitet is de eerste film over de bandleider.

„Mijn vader was zijn eigen instrument, van zijn kleding tot lichaam en uitstraling”, vertelt zijn dochter. Familieleden, oude vrienden en collega’s dissen anekdotes op in dit portret over Calloway, dat is gemaakt met behulp van archiefmateriaal, films en posters. De jazzhistorici Gary Giddins en Stanley Crouch schetsen zijn plaats in de muziekgeschiedenis.

In 1930 werd de Cotton Club de hipste club van Harlem, met dampende liveshows van zwarte entertainers als Duke Ellington en langbenige danseressen. Calloway’s buitengewone zang trok dusdanig de aandacht van de eigenaar dat zijn band werd aangenomen voor een wekelijkse show. Het was jazz in het swingtijdperk, bedoeld om op te dansen, met veel zang. Calloway groeide ermee uit tot superster in Amerika en was drie keer per week te horen op de radio, acteerde in speelfilms en figureerde in animatiefilms. In 1932 was hij de allereerste zwarte muzikant die door het racistische Zuiden toerde.

Als vocalist kon Calloway zich meten met de populaire Louis Armstrong. Zijn uitstekende band was daarnaast een voedingsbodem voor jong talent als Dizzy Gillespie en Ben Webster.

In de documentaire ligt vooral de nadruk op het eerste succes. Een televisie-interview met de zanger zelf geeft een aardige indruk. Vergeet daarmee meteen de obligate aanleiding van de film: het dertigjarig jubileum van de film The Blues Brothers. Calloway maakte er destijds zo’n glorieuze comeback in dat hij er tot zijn dood in 1994 van kon optreden.