Nibali lost in Vuelta belofte in

De Italiaan Vincenzo Nibali won de 65ste editie van de Ronde van Spanje. In een wedstrijd waarin een aantal toprenners ontbrak, was hij het meest veelzijdig.

Als jochie keek Vincenzo Nibali in de videotheek van zijn ouders in het Siciliaanse Messina naar films van de Italiaanse topwielrenners Francesco Moser en Marco Pantani. Nu heeft hij iets gepresteerd wat zelfs zijn idolen niet lukte. Gisteren won hij in Madrid de 65ste Ronde van Spanje, als vijfde Italiaan ooit en voor het eerst sinds Marco Giovanetti in 1990. „Als kind heb ik hiervan gedroomd”, sprak de 25-jarige renner zaterdag al na afloop van de laatste bergrit, waarin hij op een indrukwekkende manier de eindzege veiligstelde. „Ik ben doorgedrongen tot de kleine kring van rondewinnaars.”

Groots was de jubileumeditie van de Vuelta niet. Spaanse toppers als Tourwinnaar Alberto Contador, Alejandro Valverde (de geschorste winnaar van vorig jaar) en olympisch kampioen Samuel Sanchez ontbraken, net als Giro-winnaar Ivan Basso, wereldkampioen Cadel Evans of de jonge Tourrevelaties Robert Gesink en Jürgen Van den Broeck. Toppers die wel startten, bereidden zich vooral voor op het WK van drie oktober in Australië. Andy Schleck en Fabian Cancellara vielen uit na ruzie met hun ploegbaas Bjarne Riis, bij wie ze volgend seizoen vertrekken. De beste Spaanse klimmer, Igor Anton, moest in de rode leiderstrui opgeven met een elleboogbreuk. Mark Cavendish won drie sprints, maar verloor gisteren in de slotrit van Tyler Farrar.

Eindwinnaar Nibali won geen enkele rit, maar toonde wel veelzijdigheid en regelmaat. De nummer drie van de afgelopen Ronde van Italië bleek zaterdag op de steile flanken van de 2.247 meter hoge Bola del Mundo fysiek en mentaal nog in staat tot een topprestatie. Zijn voorsprong van 50 tellen op nummer twee Ezequiel Mosquera oogde geruststellend bij het begin van de 172 kilometer lange rit met drie zware beklimmingen. Maar Nibali wist ook dat hij vijf dagen eerder op de Alto de Cotobello nog moest lossen bij de 34-jarige Spanjaard. Die bovendien ongetwijfeld hulp zou krijgen van een grote Spaanse coalitie om de eindzege alsnog in eigen land te houden.

Op 4,1 kilometer onder de top demarreerde Mosquera. Geholpen door de motor van de Spaanse televisie sloop hij meter voor meter weg. Mist, smalle weggetje van verbrokkeld beton, uitzinnige Spaanse fans achter een dun lint van plastic. Acht seconden, tien, zestien. „Ik viel aan om de ronde te winnen”, zei Mosquera achteraf.

Nibali brak niet, integendeel. In zijn eigen tempo begon hij in te lopen, om op 300 meter voor de eindstreep terug te keren in het wiel van Mosquera. De Spanjaard, die volgend jaar waarschijnlijk uitkomt voor het Nederlandse Vacansoleil, mocht de rit winnen. Het grote rondetalent van het Italiaanse wielrennen had zijn eerste eindzege binnen. Hij versloeg niet alleen Mosquera (tweede in het eindklassement), maar ook het Slowaakse talent Peter Velits (derde), Joaquim Rodriguez (vierde) en Frank Schleck (vijfde). Ervaren rondewinnaars Carlos Sastre (achtste) en Rabokopman Denis Mensjov (41ste) kwamen er niet aan te pas. De Russische Vuelta-winnaar van 2005 en 2007, die naar het nieuwe Geox vertrekt, kon zijn laatste wedstrijd voor de Nederlandse ploeg niet kleuren. Nu een sterke Giro en Tour viel Rabo in Spanje nooit op, mede door het uitvallen van Oscar Freire (in voorbereiding op het WK) en de ongelukkige Laurens ten Dam (val).

De vorige generatie Italiaanse toprenners – Paolo Bettini, Paolo Savoldelli, Danilo Di Luca, Davide Rebellin, Ivan Basso - won veel , maar geen grote ronde buiten eigen land. Net als jonge opvolgers Riccardo Ricco en Emanuele Sella raakten een aantal van hen betrokken bij dopingaffaires. In Nibali, vorig jaar al eens zevende in de Tour, zien de tifosi nieuwe hoop. Ook al omdat de Siciliaan zich aanvankelijk scherp uitsprak tegen dopegebruik. „Het zijn dieven die in de gevangenis thuishoren”, zei hij in 2007 over betrapte collega’s in het blad Bicisport. Nu hij zelf deel uitmaakt van de top, schuwt hij straffe uitspraken.

Zijn opkomst verliep geleidelijk. Bij de beloften vocht Nibali boeiende duels uit met Thomas Dekker, die hem op het WK tijdrijden in 2004 nipt versloeg. Dekker raakte bij de Raboploeg na het vertrek van manager Theo de Rooij zijn veilige omgeving kwijt en is nu wegens doping geschorst tot juni 2011. Nibali groeide bij Liquigas rustig door. Dit seizoen zou zijn talent als tijdrijder en klimmer vooral worden uitgespeeld in de Tour. Tot hij begin mei, in de Siciliaanse heuvels op vakantie bij zijn oom, een telefoontje kreeg van manager Roberto Amadio. Ploeggenoot Franco Pellizotti mocht wegens afwijkende waarden in zijn biologisch paspoort niet starten in de Giro. Nibali viel in, won twee ritten, droeg de roze trui en hielp ploeggenoot Basso aan de eindzege.

De ploegleiding vond de combinatie van Giro en Tour voor hem te zwaar, en gunde Nibali een rustige aanloop naar de Vuelta. Zijn contract werd net als dat van Basso met twee jaar verlengd, terwijl zijn Tsjechische vriend en generatiegenoot Roman Kreuziger naar Astana mocht vertrekken. In Spanje betaalde Nibali, wiens acht jaar jongere broer Antonio opvalt in de jeugdcategorieën, zijn ploeg als een volleerd rondekopman terug. „Hij is degene op wie het Italiaanse wielrennen heeft gewacht”, jubelde ploegbaas Amadio naast het erepodium in Madrid.