Een ondergrondse lynchpartij

Net als bijna alle andere mensen heb ik enigszins last van claustrofobie: schemerige, benauwde plekken maken mij zenuwachtig.

Ik was laatst met een vriendin en haar oppaskind in een kinderspeelhal, waar een zwart nylon tunnelstelsel over de vloeren kronkelde. De vriendin en het kind doken er enthousiast in, ik bleef staan. Alleen al kijken naar het helletunnelstelsel benam me de adem en veroorzaakte visioenen over hoe ik, veel te groot, ergens in de hete, smalle ruimte vast zou komen te zitten en er na een half uur hyperventilerend uitgeknipt moest worden. Ik vraag me wel eens af hoe mijn geboorte voor me geweest moet zijn.

Het nieuws over de Chileense mijnwerkers fascineert mij dan ook mateloos. Ik lees alles wat er maar over de kompels verschijnt (ineens is er ook het woord ‘kompel’, wat iedereen met een nonchalante air uitspreekt alsof ze het al jaren op een Scrabble-bord leggen).

Het is een nachtmerrieachtige soap: het briefje aan de boor als het eerste teken van leven, de schimmelinfecties, de liefdesbrieven, het NASA-astronautenprogramma, de camera die ze continu filmt, het nieuws dat ze pas met Kerst vrij zouden komen (en het feit dat de hele wereld dit eerder wist dan zij), de kompel die vader werd, de minnaressen en de gestolen boren. En nu dan het heugelijke nieuws dat een van de boren veel sneller dan verwacht de eerste ruimte heeft bereikt.

Ik probeer me masochistisch vaak voor te stellen hoe het daar is. Het is heet, vochtig en de gedachte aan de honderden meters aarde en steen die je aan alle kanten insluiten is er één om krankzinnig van te worden. Maar het engste lijkt me het gevoel dat een van de mannen plots kan zeggen: „En nu plas ik lekker eens een keertje aan déze kant van ons hol”, en zo een mogelijke ondergrondse lynchpartij ontketent.

Dat dit nog niet gebeurd is, schijnt aan de goede leiding van voorman Mario Gomez te liggen. Mario Gomez is inmiddels een soort internationale held. Ik verwacht dat deze man president van Chili wordt als ze er eenmaal uit zijn. Op vrijwel alle foto’s zie je ergens zijn geruststellende bebaarde hoofd boven een halfnaakte, zwetende torso. Ik vermoed dat inmiddels in Hollywood het scenario voor de film al in de maak is: A Living Hell: tien weken gevangen op 700 meter diepte in de San José-mijn. (Met wellicht een aantal jaar later de horror-variant: ‘now the 39 miners find out that one of them… is not human’.) Natuurlijk zal George Clooney de hoofdrol van voorman gaan spelen, maar ik hoop dat er ergens ook een rol is voor Mario Gomez. Ik kan zijn geruststellende hoofd eigenlijk niet meer missen.

Renske de Greef