Instant herfststukjes

Waar Groesbeek – Gennep. Route ontleend aan Pieterpad (LAW 9/2).

Afstand 14 km.

Het bospad is breed maar veel licht komt er niet. Het is hier net de walvisbuik waar Jonas in terechtkwam (of, voor de filmfans, Disney’s Pinocchio). De gebogen stammen aan weerszijden lijken ribben en boven mijn hoofd vormen de naar elkaar groeiende toppen van de boomkruinen een ruggegraat. De schemer doet de rest.

Alles glimt van het vocht (zo hoort dat in een buik). Het regent, hard, het water ruist in het blad. Getik op de steenslag, geplof in de plassen.

Soms stopt het ruisen even, maar onder de bomen regent het gewoon door. Voor het blad is uitgedropen, gaat er een nieuwe hoosbui van start. De varens, die hier op hoge stelen de bodem tussen de bomen bedekken, zijn zo nat dat ze geplastificeerd lijken. De paarse bramen liggen gemarineerd in regenwater. Op de grond glanzen overal paddestoelen en zwammen. Fallische stinkzwammen steken stijf en wit tussen het afgevallen blad door. Er zijn pasgeboren vliegenzwammen, net uit de grond, nog zonder witte stippen maar met ongebarsten wit vlies. Op bemoste stronken zorgen zwavelkopjes (dat zijn die minipoffertjes op pootjes) voor kant-en-klare herfststukjes.

Het bos spuugt ons uit. We gaan het akkerland in. Nu zie ik einde-lijk de hemel weer, hij is as-grijs, er sukke-len wolken in. Een ruiteresje is achter de mais aanvankelijk alleen een cap en een kop.

Het pad wordt van zand en volgt een aspergeakker vol engelenhaar-groen. Hadden die asperges niet allang de grond uit gemoeten? Een in een grijslakense cape verpakte meneer weet, ondanks een onweerstaanbare kwispelhond om zijn kuiten, te vertellen dat dit een nieuwe akker is. Pas na drie jaar zorg groeien er asperges, geschikt voor het bord. „Daarom zijn ze zo duur.”

De route volgt nu de randen van de bossen, de bomen spelen voor arcades. Over hol uitgesleten veldpaden gutsen gelegenheidsriviertjes, want het blijft straf regenen. We passeren een hoeve. Tussen wat bomen hebben de bewoners een kajuitschip verstopt. „Mocht het tot een zondvloed komen, dan zijn ze hier zó weg”, vermoedt man.

Ogenblikkelijk stopt de regen. Licht breekt door, nevel verzacht de horizon, de hemel verschiet van duif- naar meeuwgrijs.

Informatie, routekaartje, gps-punten en foto’s via nrc.nl/weekblad