Standaard Frans

In ‘De Britten maakten wereld Globish’ (Boeken, 10-9-10) bespreekt Siep Stuurman Globish van Robert McCrum. Volgens Stuurman slaat McCrum de plank mis als hij beweert dat door een aantal intrinsieke eigenschappen het Engels als wereldtaal geschikter zou zijn dan het Frans.

In een van de laatste alinea’s van de bespreking maakt Stuurman ook zelf een behoorlijke uitglijder als het over de geschiedenis van de Franse taal gaat. De standaardisatie (of codificatie) van het Frans vond namelijk niet plaats in de negentiende eeuw, zoals hij beweert, maar twee eeuwen eerder.

De Académie Française werd daar al in 1635 officieel mee belast, maar toen was de keuze en algemene acceptatie van de taal van Parijs als norm voor correct taalgebruik al zo goed als voltooid.

Vanaf de 17de eeuw ligt de norm van het Frans vast en zo komt het dat je met je hedendaagse Frans nog uitstekend Racine of Molière (17de eeuw) kunt lezen. Stuurman blijkt eveneens over weinig kennis van historische taalprocessen te beschikken als hij als argument tegen de (zogenaamd late) standaardisatie van het Frans aanvoert dat deze taal in het begin van de twintigste eeuw nog ‘verdeeld was in talloze lokale patois’ (sic). Hij lijkt dus te denken dat het bestaan van (regionale) taalvarianten een teken is dat een taal niet of niet volledig gestandaardiseerd zou zijn. Volgens dit criterium zou geen enkele Europse taal gestandaardiseerd zijn, ook het Engels niet.

Co Vet, Groningen