Muziekprijs Edison durft niet te kiezen

Frans Duijts - 's-Graveland ONBEWERKTE FOTO'S!!!! foto: William Rutten

Hebt u wel eens van Frans Duijts of Wesley Klein gehoord? Nee? Dan leest u ’s avonds wel de NRC en kijkt u niet naar de TROS. Want daar zijn Frans en Wesley kind aan huis. Beide volkszangers vielen vorige week donderdag in de prijzen, tijdens de eerste editie van Buma NL. Dat festival richt zich specifiek op Nederlandstalige muziek. Duijts werd door brancheorganisatie Buma/Stemra uitgeroepen tot beste Nederlandstalige zanger; Klein werd gekroond tot beste talent.

Op dezelfde avond vielen elders in het land andere Nederlandse muzikanten in de prijzen. In Amsterdam ontving gitaargroep Moss de 3voor12 Award van de VPRO, voor het beste album. Ze lieten singer/songwriter Tim Knol en danceproducer 2562 achter zich. U kent hen niet? Dan kijkt u ’s avonds te vaak naar de TROS terwijl u de NRC zou moeten lezen.

Tijdens beide prijsuitreikingen constateerde de jury dat het goed gaat met de popmuziek in Nederland. Het Nederlandstalig product verkoopt zelfs beter dan het niet-Nederlandstalige, bleek uit onderzoek dat op Buma NL werd gepresenteerd.

Maar op hun merites worden deze Nederlandstalige prijswinnaars niet beoordeeld. Nick en Simon mogen dan duizenden albums verkopen; hun liedjes worden door de serieuze muziekpers nauwelijks gerecenseerd. Zou die wel luisteren, dan zou ze wijzen op de harmonieuze samenzang van beide mannen, wier stemmen zo goed samengaan; op de schone arrangementen die steevast samengaan met een enkele gitaar of piano om te worden bijgevallen door violen; op de teksten die vaak uit clichématige observaties over de liefde en het leven bestaan.

Hoe verhoudt zich dat met het Engelstalige Moss, dat door de jury van de 3voor12 Award werd geroemd om de smaakvol ingekleurde songs en de diepere teksten? En hoe moeten we de conservatieve gitaarliedjes van Tim Knol vergelijken met de opgeruimde meezingers van Wesley Klein?

Moet je ook niet doen, hoor ik u zeggen. Dat is appels met peren vergelijken. Maar dat is precies wat de jury van de Edison wel doet. Bij deze muziekprijs, die op 3 oktober in Rotterdam wordt uitgereikt, worden artiesten op volstrekt onlogische wijze met elkaar vergeleken. Zo nemen de Volendamse 3 J’s het op tegen het muzikale wonderkind Kyteman in de categorie beste groep. En strijdt Brabants lieveling Guus Meeuwis tegen de internationaal gelauwerde dj Tiësto in de categorie beste mannelijke artiest.

Durven ze bij de Edison, die vorig jaar in een nieuw jasje werd gestoken, geen keuzes te maken? Willen ze iedereen te vriend houden? En als ze dan toch een keuze maken, waarom is die dan zo gemakzuchtig? Wéér Anouk, wéér Kane, wéér Tiësto. Waar is 2562, die met zijn tweede plaat een ijzersterk album maakte? Waar zijn Typhoon en New Cool Collective, die deze zomer ieder festival op stelten zetten?

Een slaapverwekkend muziekgala dat alle voor de hand liggende artiesten nomineert, heeft Nederland al. Dat is het Harpen Gala. Je zou toch denken dat de ‘vernieuwde’ Edisons creatiever uit de hoek komen.