Over Knock out Karima

Vandaag opent de tentoonstelling Chicks, Kicks and Glory.

De strips gaan over kickboksen, maar ook over integratie. En over dromen.

Zeven Nederlandse striptekenaars hebben het leven van Nederlands-Marokkaanse kickboksende meiden uitgebeeld in stripvorm. Vanaf vanmiddag zijn die strips te zien op de tentoonstelling Chicks, Kicks and Glory bij Imagine IC in Amsterdam-Zuidoost. Het project is gebaseerd op onderzoek van antropologe Jasmijn Rana.

Zij compileerde vijf scenario’s uit de levensverhalen van de meisjes. Sommige verhalen zijn samengesteld uit gesprekken met twee of drie meisjes, maar ze zijn herkenbaar en levensecht. De scenario’s inspireerden de zeven striptekenaars, Farida Laan, Sandra de Haan, het duo Henrike Olasolo en Cristina Richarte, Maaike Hartjes, Mike Kok en Peter Pontiac. Daarnaast keken ze allemaal mee tijdens een training. Behalve Peter Pontiac, die bang was dat hij daardoor te veel zou gaan letten op allerlei technische details die moeten kloppen.

Het resultaat: zes uiteenlopende strips over kickboksende Marokkaanse meisjes. Maar niet alleen. De strips gaan ook over integratie en migratie: hoe staan ze als Marokkaanse meisjes in de Nederlandse samenleving? Hoe gaan ze om met religie, met ideeën van hun ouders, met vriendinnen, met school, opleiding en werk? Wat zijn hun dromen?

Tekenaars Henrike Olasolo en Cristina Richarte vertellen in hun strip het verhaal van een professionele Marokkaanse kickbokster die naar Nederland komt omdat ze denkt dat ze daar meer kans maakt op een carrière. Ook dat komt in werkelijkheid voor.

In hun strip zitten een Marokkaanse en een Nederlands-Marokkaanse kickbokster met hoofddoek in de speeltuin. Uit het gesprek dat ze hebben blijkt hoe Nederlands de moslima met haar hoofddoek is. Zij is er opgegroeid en legt haar vriendin uit dat Nederlanders Marokkanen nu eenmaal niet vertrouwen. De kickbokster zonder hoofddoek ziet er geïntegreerd uit, maar ze zegt dat ze teruggaat naar haar land, terug naar haar familie en een man zoeken. „Met het contrast tussen die twee vrouwen willen we vragen oproepen”, zegt Henrike Olasolo. „Hoe ziet een Nederlander die twee vrouwen? Komt dat wel overeen met de werkelijkheid?”

Tekenaar Mike Kok laat zich voor zijn strips inspireren door de Japanse Manga. Hij tekent zijn hoofdpersoon Rachida met hoofddoek. In werkelijkheid trainen meisjes bijna nooit met hoofddoek omdat er geen mannen bij zijn. Tijdens wedstrijden is het vechten met hoofddoek zelfs niet toegestaan. Als vrouwen wedstrijden vechten moeten ze accepteren dat daar mannen bij zijn. „Tekenaars vinden hoofddoeken bij dit thema inspirerend”, zegt Jasmijn Rana. „Alleen als ze een meisje tekenen in een hempje met een hoofddoek, heb ik er wat van gezegd. Dat klopt echt niet.”

Peter Pontiac woont in de Baarsjes in Amsterdam en ziet dagelijks een hele stroom kickboksende Marokkaanse meisjes langstrekken op weg naar school. „Nou ja, ik weet natuurlijk niet of ze kickboksen, maar ze zien er wel zo uit. Krachtig en sterk.” Hij tekende geen verhalen maar posters, een parodie op de kitscherige posters waarmee kickboksgala’s worden aangekondigd. Hij wilde iets maken waar de meisjes zelf trots op kunnen zijn.

Pontiac vond het wel een glibberig en met hete hangijzers omhangen onderwerp. „Het gaat al snel over de islam enzo.” Hij gaf de meisjes op de posters vechtersnamen: Knock Out Karima, Hammer Hanan en No Mercy Nadia. Op één poster tekende hij een meisje met een hoofddoek. „Als ik haar ook zo’n vechtersnaam zou geven, associeer je haar misschien met een terrorist of zo.” Hij noemde haar Halima en loste het dilemma op haar te laten vechten tegen Infidella. De gelovige Halima vecht tegen een ongelovige tegenspeelster.

De strip van Maaike Hartjes zou qua stijl en verhaal zo in een tienersblad als de Tina passen. Het verhaal is een tikje cliché, maar wel geloofwaardig. Nadia danst graag maar mag niet op ballet van haar moeder. Uiteindelijk mag ze wel op kickboksen en wordt ze bekend als ‘Nadia de dansende kickbokster’, vanwege haar elegante trappen. Ook deze strip is gebaseerd op een bestaand meisje. Maaike Hartjes tekent de kickboksters met veel roze. „Je ziet veel roze onder de kickboksvrouwen, zegt Jasmijn Rana. „Zo kunnen ze hun vrouwelijkheid benadrukken.”

Nadia heeft geen ambities om wedstrijden te vechten, blijkt uit de strip. Op het laatste plaatje zien we haar shoppen met vriendinnen. „Dat zie ik toch het meest”, zegt Jasmijn Rana. „Sporten is leuk, maar er zijn maar weinigen met de ambitie om tijdens gala’s te vechten. Er moet wel tijd overblijven voor andere dingen.”