Eén ei is geen ei

‘Maria Roosen creëert ronde, vriendelijke en uitnodigende vormen als melkkannen en beelden die doen denken aan lichaamsdelen zoals ogen, spermacellen en borsten, veel borsten. Vooral een van de werken op de Biënnale, een pruimeboompje dat Roosen buiten het paviljoen plantte en waarin twee enorme glazen borsten hangen die van een spiegellaagje zijn voorzien. In haar werk is veel symboliek.”

Aldus meldt KunstUur, het zondagmiddagprogramma van de AVRO. ’t Uitnodigende pruimeboompje met glazen borsten is tot daar aan toe, maar dat daarin veel symboliek zou zijn, waar is dat nu voor nodig? Je ziet het pruimenboompje bezwijken onder de last. Kunstenaars die iets met installaties, stellages, landschapskunst en design doen kunnen niet zonder symboliek. In hetzelfde zondagmiddagprogramma wees een kunstenaar trots op een open plek in het bos. Een typisch Nederlands bos – nauwelijks groter dan de open plek. Een rijtje bomen waarachter je de auto’s op de snelweg zag razen. De open plek bleek het kunstwerk zelf. Dat de kunstenaar zijn creatie Aangeharkt Niets had genoemd was tot daar aan toe, maar de symboliek!

De open plek stond voor een moment van bezinning. Voor een oase in de hedendaagse chaos. Voor een contrapunt van dinges. Als ik in een bos het woord symboliek hoor grijp ik naar mijn jachtgeweer.

‘Er is veel symboliek in’ vormt de zondagmiddagvariant van ‘Wat stelt het voor?’ Aan de gewone man leg je uit wat ‘het’ voorstelt en hij gaat tevreden heen. Aan de kunstliefhebber vertel je van welke symboliek het getuigt en hij springt een gat in de lucht. Met als gevolg dat al onze rotondes, open plekken en gemeenteparken radioactief zijn van de symboliek.

KunstUur liet ook een kunstenaar aan het woord die elders in het schaarse bos duiventorens had gebouwd. Op elkaar gestapelde duiventillen? Ben je gek, een oase, een contrapunt van iets geheel anders. Ik had net een artikel gelezen met als titel „Kippentorens van kunstenaar Koen Vanmechelen blikvanger op Biënnale Poznan”. Geniale ideeën ontvonken vaak op meer plaatsen tegelijk. In de torens van Koen Vanmechelen liggen onder vier broedlampen honderden eieren te wachten tot ze uitkomen. „Dit staat symbool voor het verlaten van een positie van onvruchtbare isolatie,” aldus de kunstenaar. De torens vormen een ‘multigenetisch amalgaam’, een ‘genetische ark’ waarin Vanmechelen aantoont dat ‘het samenbrengen van diversiteit kan leiden tot wederzijds begrip’.

Ik vind één los ei al idioot genoeg om te zien.