Theatrale Zola Jesus creëert magische sfeer

Pop: Zola Jesus. Gehoord: 14/9 Paradiso, Amsterdam. Herhaling: 20/11 Paradiso, Amsterdam. ***

Eerst houdt Nika Roza Danilova haar gezicht verscholen achter een zwarte doek. Dan loopt de witblonde Russisch-Amerikaanse Danilova, alias Zola Jesus, voor het podium heen en weer, met haar blik naar de grond, alsof ze iets zoekt. Pas als ze bij haar muzikanten staat kijkt ze de zaal in. Op dat moment krijgt het optreden van Zola Jesus een magische sfeer.

Danilova en haar twee muzikanten scheppen een eigen wereld: de brommende geluidsstoten van de twee keyboards en de stem van de kleine zangeres geven de kelder van Paradiso de allure van een verlaten fabriekshal. En hoe koel en weids de muziek van het drietal ook klinkt, de lage galm van Danilova’s stem is als een beschermend omhulsel, van haarzelf en van het publiek.

Die klassiek geschoolde stem is statig en uitgerekt maar heeft een kern van beheerste wanhoop, die soms, aan het eind van een nummer wordt geuit in een snerpende kreet, recht in het gezicht van de eerste rij. Zo scheert Zola Jesus langs de grens van intimiteit en afstand.

De stijl van de 21-jarige Danilova, die twee cd’s maakte, is verwant aan die van de Zweedse zangeres Fever Ray, met wie ze onlangs op tournee was. Beiden hebben een voorkeur voor theatraal gedrag. Zo eindigde Zola Jesus haar optreden op een stoel in het publiek. Daar stond ze met geheven vuist, klein en groot tegelijk.