Krantenknippen bij de havermout

Verwarm melk in een pannetje. Doe er 1 eetlepel zoetstof bij, 2 eetlepels rozijnen, 5 eetlepels havermout, 1 volle eetlepel chocolade en een klontje boter. Laat het geheel enkele minuten zachtjes koken en serveer in een diep bord. Leg de Telegraaf op tafel, schakel je retro Panasonic-radio/tv/wekker in op het ontbijtnieuws, neem er een kop thee bij en ontbijt als professor Bob Smalhout.

Die pap, zegt hij, is iets van de laatste jaren. Lang heeft hij intensief voor zijn zieke vrouw gezorgd. Ze had alzheimer. Hij nam geen tijd voor zichzelf en dan is pap makkelijker dan een boterham. In januari overleed zijn vrouw.

Smalhout neemt een hap en bekijkt de voorpagina. Nieuws wordt uitgeknipt en onder kopjes als ‘gruwelijkheden’,’geluidsoverlast’, ‘kwakzalverij’ en ‘criminaliteit’ gehangen in een van de vele archiefmappen. Ter inspiratie voor zijn columns.

Zijn vrouw woonde rechts van de carport in een eigen, volledig gemeubileerd huisje. Nu woont daar zijn biograaf, Nanda van der Zee. Die vroeg enkele jaren geleden of hij voor een serie interviews naar Haarlem wilde komen. Hij had er de tijd niet voor en zei: „Komt u maar hier wonen, dan kunt u mij interviewen wanneer u wilt”.

De biograaf is gaan helpen in de huishouding. Koken, boodschappen, ze las zijn vrouw voor uit eigen werk. Totdat anderhalf jaar geleden de thuisverpleging zei: „Professor, we redden het niet meer. Nog langer en we trekken ons terug”. Het verpleeghuis was onvermijdelijk. Alsof je een zieke hond naar het asiel brengt. Dumpen, zo voelde het.

Als arts heb je een vertekend wereldbeeld, legt hij uit. Je deelt de mensheid op in tweeën: patiënten die ziek zijn, verplegers die per definitie nooit ziek worden. Een arts hoort niet in bed, zijn familie evenmin. Een keurslager, zegt hij, gaat toch ook niet in z’n eigen vleeskast hangen?

In de periode dat zijn vrouw nog thuis woonde kreeg zij steeds vaker auto-ongelukjes. Krassen werden langer, deuken dieper. Hij liet haar nog autorijden. Thuis werd het een chaos, ze ruimde niets meer op. Hij plaatste de potten vooraan in het keukenkastje keurig terug, erachter bleef het een bende. Smalhout voerde een toneelspel op.

Duizenden patiënten heeft hij in zijn leven geholpen, maar de aftakeling van zijn eigen vrouw heeft hij niet willen zien. Met dat schuldgevoel staat hij elke ochtend op.

Hij neemt een kaneelbeschuit bij de thee.

Ook die thee, zegt hij, is iets van de laatste tijd. Vroeger nam hij er de moeite niet voor, maar dankzij zijn biograaf zorgt hij weer beter voor zichzelf. Ze heeft hem er dapper doorheen geholpen en daar is hij haar zeer erkentelijk voor. Nu is hij met haar een geregistreerd partnerschap aangegaan en bezoeken ze geregeld samen het graf van zijn vrouw.

Hij zet zijn leesbril op en pakt een schaar. „Top eist dubbel salaris.”

Hoe beginnen mensen de dag? Wat doen ze nadat ze zijn opgestaan? In een korte serie op de woensdag vraagt Freek Schravesande het aan verschillende mensen. Dit is de eerste aflevering van de reeks ‘De ochtend van...’