Haarborstel en zeepje als namaakmicrofoon

Als een televisieserie na één seizoen al twintig keer voor een Emmy wordt genomineerd en Oprah Winfrey, Paul McCartney en president Obama tot haar fans mag rekenen, dan moet er iets mee aan de hand zijn. Sinds gisteren zendt RTL5 elke dinsdagavond twee afleveringen uit van Glee. Verslaafd ben ik nog niet, maar ik snap de charme.

Glee club is de soortnaam van een zang- en dansklasje op een Amerikaanse middelbare school, een van de vele activiteiten buiten de normale lesuren. Ergens in Ohio probeert leraar Spaans Will Schuester zo’n club nieuw leven in te blazen, zodat er in allerlei competities prijzen kunnen worden gewonnen. Helaas staan musicalvaardigheden in de Amerikaanse puberhiërarchie helemaal onderaan de ladder, in tegenstelling tot elke willekeurige sport.

Dus moet Will het stellen met een klein gezelschap paria’s: een gezette Afro-Amerikaanse, een nerd in een rolstoel, een homo in de kast en een ambitieuze dochter van een mannelijk stel met draagmoeder. Via enige chantage weet hij ook een goede zanger binnen te halen, die eigenlijk in het sportkamp verkeert.

Voor Europeanen is de karikaturale tegenstelling tussen mannelijke en vrouwelijke waarden niet altijd even goed te begrijpen. De politiek incorrecte bedenker van de serie Ryan Murphy (volgende maand komt zijn verfilming van bestseller Eat Pray Love in de bioscoop) voert drie vrouwen op als felste verdedigers van de machocultuur: de prestatiegerichte sportcoach Sue, een van haar cheerleaders (tevens voorzitter van de kuisheid predikende Celibaatclub) en Wills echtgenote Terri, die vindt dat hij beter wat meer geld kan inbrengen dan danspasjes instuderen.

In veel opzichten lijkt Glee op een dolgedraaide variant van een gewone high school movie. Meer nog draait het om de energieke muzikale nummers, die hits uit vijf decennia op hun kop zetten, als virtuoze acts tussen de schuifdeuren.

De liedjes geven commentaar op de gebeurtenissen, maar blijven binnen de realiteit van het repetitielokaal, met een enkele excursie naar douchecel of slaapkamer, waar de leerlingen ze instuderen met een zeepje of haarborstel als namaakmicrofoon.

Glee volgt ook het stramien van de backstage musical, in Hollywood populair in de jaren dertig en veertig. Tegen alle verwachtingen in slagen een of meer buitenstaanders in het maken van een succesproductie, met talloze amoureuze verwikkelingen in de zijlijn.

Het verhaal was niet meer dan een alibi voor de zang- en dansnummers, die soms tergend lang op zich lieten wachten. Ook in het doen herleven van dat gevoel van tintelende frustratie past Glee in een beproefde traditie.