Eindelijk weer baantjes trekken

Zwemster Ranomi Kromowidjojo werd in juli getroffen door een hersenvliesontsteking. Begin deze week hervatte ze de training.

Het had een stuk slechter kunnen aflopen, beseft Ranomi Kromowidjojo (20). Zeven weken geleden, op trainingskamp op Tenerife, kreeg de topsprintster van de Nederlandse zwemploeg plotseling hevige hoofdpijn.

Een griepje, dacht ze eerst. En vervelend, zo kort voor de EK langebaan in Boedapest. Maar niet onoverkomelijk.

Een dag later, op 22 juli, werd de pijn heviger – ze kon nauwelijks nog op haar benen staan. Ziekenhuis, beval haar coach Jacco Verhaeren. Daar werd al snel een hersenvliesontsteking vastgesteld. „Ik dacht alleen: die pijn moet weg. Het maakt niet uit wat het is, als de pijn maar over gaat.”

Deze week hervatte Nederlands grootste zwemtalent na een gedwongen rustperiode van zeven weken de training. „Het ging lekker.” Ze klinkt opgewekt na haar eerste ‘werkdag’. De pijnen in haar onderrug, die haar wekenlang teisterden, zijn verdwenen. „Ik bouw het rustig op, probeer goed naar mijn lichaam te luisteren.”

Het had ook mis kunnen gaan, beseft ze. „Ik heb heel veel enge verhalen gehoord. Over mensen die er niet meer zijn, mensen die doof zijn geworden of vergeetachtig, mensen bij wie de motoriek niet meer helemaal goed werkt.”

Het eerste wat ze deed nadat ze uit Tenerife was teruggekeerd, was in het zwembad duiken om een paar baantjes te trekken. „Ik wilde meteen proberen of ik nog kon zwemmen. Je moet niet hebben dat je net niet meer die slag kan maken. Ik had nog geen kracht, maar de motoriek was nog goed. Dus ik wist dat ik in elk geval nog kon zwemmen. Voor hetzelfde geld was het over.”

Als ze terugdenkt ziet Kromowidjojo wel aanwijzingen dat er iets niet helemaal in orde was in de periode voor ‘Tenerife’. „Ik had geen klachten, nergens pijn, maar de laatste weken merkte Jacco wel dat de trainingen net niet lekker gingen. Ik was niet 100 procent belastbaar. Maar ik voelde me goed genoeg om door te gaan.”

Ook had ze een tijd last gehad van keelpijn, maar achteraf werd vastgesteld dat dat niets met meningitis te maken had. „Als je de bacteriële variant van meningitis hebt, kan het wel vanuit je keel overslaan naar je hersenvlies. Maar ik had het virus.”

In het ziekenhuis van Geldrop onderging Kromowidjojo tal van onderzoeken om een oorzaak vast te stellen, en om uit te vinden of haar lichaam blijvende schade zou ondervinden. „De artsen hebben geen oorzaak kunnen vinden. Op zichzelf is dat goed. Ik weet in elk geval dat ik niets geks in mijn lijf heb. Ze kunnen ook niet zeggen of ik een verhoogd risico liep doordat ik aan topsport doe. Het is net als met griep, er komt een virus in je lichaam. Hoe dat gebeurt, is niet bekend.”

Ondertussen miste Kromowidjojo het zwemtoernooi waarop haar hele jaar was afgestemd: de Europese kampioenschappen in Boedapest. Ze volgde het toernooi vooral thuis, voor de televisie. Maar overmand door emoties werd de geboren Groningse niet. „Ik vond het vooral een lange zit om naar al die series te kijken. Het was wel leuk dat ik nu iedereen kon zien zwemmen. Als ik zelf meedoe krijg ik daar niet zoveel van mee. Nu weet ik alle tijden.”

En of ze onder de indruk was? Want opmerkelijk genoeg is Kromowidjojo dit jaar nog altijd de snelste vrouw ter wereld op het koningsnummer, de 100 meter vrije slag. De tijd die zij in het voorjaar in Amsterdam zwom (53,44 seconden), werd in Boedapest niet verbeterd. Haar Britse concurrent Francesca Halsall won daar in 53,58. „We zullen nooit weten of ik harder had gezwommen. Maar de tijden vond ik niet uitzonderlijk”, zegt Kromowidjojo, die zich nu richt op de EK kortebaan in november, in haar ‘eigen’ bad in Eindhoven, en op de WK kortebaan, een maand later in Dubai. Ze zal wel zien hoe ze er dan voor staat. „Ik ben in elk geval weer gezond. En ik heb er veel zin in.”

Kromowidjojo ziet geen negatieve gevolgen voor haar olympische droom in Londen, in 2012. „Lichamelijk in elk geval niet. Mentaal ben ik hier alleen maar sterker van geworden. Ik heb ervan geleerd, vooral dat je rustig moet blijven. Geduld was het sterkste medicijn.”

Zo zwom ze maandag weer haar eerste baantje, naast Marleen Veldhuis, die eerder dit jaar van een dochter beviel en ook de training heeft hervat. „We zijn samen aan het ploeteren”, zegt Kromowidjojo.