Iets te vaak tegen een harde bal gekopt

Raymond Domenech, die tot voor kort coach was van het nationale voetbalteam van Frankrijk, is waarschijnlijk gek. Dat moet haast wel, want wie enkele jaren bondscoach is, wordt eigenlijk vanzelf mesjogge. Tenminste, dat onthult de Franse arts Jean-Pierre Paclet in zijn zojuist verschenen boek L’Implosion .

Is dit een diagnose van bevoegde zijde? Paclet werd arts van het Franse team in 2004, toen Domenech er de coach van werd. In 2008 werd Paclet ontslagen terwijl Domenech aanbleef, dus het is niet uitgesloten dat rancune een drijfveer is bij de ex-bondsarts.

Maar Domenech heeft het er wel naar gemaakt dat hij ervan wordt verdacht enigszins geschift te zijn. Hij vertoonde nogal afwijkend gedrag. Sterrenbeelden en de stand van hemellichamen speelden een rol bij zijn selectiebeleid. Hij vertrouwde schorpioenen niet, dus stelde hij middenvelder Robert Pirès liever niet op.

Toen Frankrijk op het Europees kampioenschap in 2008 was uitgeschakeld, kreeg Domenech op een persconferentie de vraag of hij nu zou opstappen. Voor het oog van miljoenen televisiekijkers antwoordde de coach: „Ik heb maar één project en dat is trouwen met Estelle. Bij deze wil ik om haar hand vragen.” Dat was om van die journalisten af te zijn, vertelde hij later aan Paclet. Een bondscoach is machtig. Zou hij vragen om tien naakte danseressen voor het volgende trainingskamp, hij zou ze krijgen, denkt de medicus.

Zijn analyse komt erop neer dat een bondscoach buiten de realiteit staat als gevolg van zijn (inter)nationale bekendheid en zijn buitenissige werkomstandigheden.

Wie de Nederlandse bondscoach Bert van Marwijk bezig ziet, als verpersoonlijking van het gezegde ‘doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg’, gelooft daar niets van. Maar wie het gedrag van sommige trainers in of bij de dug-out gadeslaat, is wel geneigd te denken dat ze vroeger iets te vaak tegen een te harde bal hebben gekopt. Topvoetballers en -coaches leven in een opgepompt milieu. Daar moet eens wat lucht uit.

john kroon