Hockeysters onttroond

Nederland raakte zaterdag de wereldtitel kwijt aan de hockeysters van Argentinië.

Het einde van de hegemonie is goed voor het hockey, maar Nederland is snel weer terug.

Het is krap twee jaar geleden dat de Nederlandse hockeysters in de klamme hitte van olympisch Peking een ware show konden maken van hun halve finale. Met frivool spel en fysiek overwicht schoven de speelsters van toenmalig bondscoach Marc Lammers, midden in hun gouden missie, achteloos de Argentijnse vrouwen opzij. Die waren, onder toeziend oog van hun grootste fan Diego Maradona, blij dat de schade beperkt bleef tot 5-2.

Maar aan elke hegemonie in de sport komt een keer een einde. In de heksenketel van Rosario namen Las Leonas, de trotse Argentijnse leeuwinnen, zaterdagavond op het WK revanche voor het leed dat de oranjevrouwen de laatste jaren hadden aangericht. De verdiende zege (3-1) in de finale op Nederland, de vierde op rij dit jaar, veroorzaakte een waar volksfeest in het Argentijnse hockeybolwerk.

Voor de internationale uitstraling van het vrouwenhockey was de Argentijnse machtsovername een zegen; het gemak waarmee de toplanden door een WK wandelen zou de internationale hockeyfederatie (FIH) zorgen moeten baren. Maar na afloop van de tiende Nederlandse deelname aan de WK-finale – zes keer goed voor goud – hadden de speelsters van bondscoach Herman Kruis daar geen boodschap aan.

Toch is het nog maar de vraag of de onttroning van de Nederlandse hockeysters van lange duur zal zijn. Kruis ging na zijn aantreden als bondscoach, na Peking (2008), aan de slag met verjongen, mede door het wegvallen van de routiniers Minke Booij en Fatima Moreira de Melo.

Het team dat zaterdagavond de finale verloor is relatief jong en zal in de aanloop naar de Spelen in Londen (2012) verder moeten zonder veteraan Janneke Schopman (33). De aanvoerster nam in Rosario afscheid na een indrukwekkende carrière.

Maar de WK-finale, waarin Nederland na een dramatische start toch weer domineerde, bood hockeybond KNHB voldoende argumenten de ingeslagen weg naar Londen 2012 te vervolgen. De ‘nieuwe’ lichting, met speelsters als Naomi van As en WK-topscorer Maartje Paumen (twaalf doelpunten) heeft te veel kwaliteit en talent om zich langdurig naar het tweede plan te laten verwijzen. Zo bleek de selectie van keepster Joyce Sombroek, net 20 jaar geworden, een gouden vondst van Kruis.

Maar het WK in Argentinië legde ook een aantal zwakheden bloot. Ook al domineerde Nederland de meeste wedstrijden, het speelde vaak wisselvallig, kwam traag op gang en incasseerde tegen zwakkere landen als India, Nieuw-Zeeland en Japan veel te veel doelpunten. En in de duels waarin Nederland een veldoverwicht had, zoals tegen Duitsland, Engeland en zelfs tegen Argentinië in de finale, werd te weinig gescoord.

Dat waren ook de grootste zorgen van Kruis, die hoopt de olympisch cyclus als bondscoach te mogen afmaken. Maar hij stelde na de verloren finale met klem dat de aanstaande evaluatie van zijn prestaties „geen formaliteit” zal zijn voor de bond.

Kruis zal in dat gesprek allicht nog eens gevraagd worden naar de curieuze rol die hij zelf speelde in de aanloop naar de finale. Eerder in het toernooi had hij de Argentijnse hockeysters tot op het bot beledigd toen hij sterspeelster Luciana Aymar, Rosario’s favoriete dochter, uitmaakte voor „jankerd” omdat zij te veel zou klagen over de arbitrage.

Die kwalificatie leek zaterdagavond als doping te werken voor de ‘leeuwinnen’. Ze zullen „als een wervelwind van start gaan”, had Kruis vooraf al gewaarschuwd. Dat bleek nog een understatement.

Nederland kende een rampzalige start in het bomvolle Rosario Hockey Stadium, waar 12.000 uitzinnige toeschouwers zagen hoe Argentinië de eerste zeven minuten over de olympisch kampioen heen walste. Eerst kon Carla Rebecchi eenvoudig intikken na een prachtige backhandpass van Agustina García (1-0). Vijf minuten later verdween ook de eerste de beste Argentijnse strafcorner, van Noel Barrionuevo, achter de Nederlandse keepster Sombroek (2-0).

Daarna kwam de Argentijnse storm tot bedaren, en nam Nederland het heft in handen, al leverde dat weinig kansen op. Paumen mocht één keer aanleggen voor een corner, maar pushte naast.

Nederland startte de tweede helft wel goed en versierde direct een corner, na een knappe actie van Lidewij Welten. Maar ook nu kreeg Paumen de bal niet voorbij de Argentijnse keepster. Kort daarna was haar derde poging wel raak: 2-1. Gezien het spelbeeld was de treffer meer dan verdiend. Terwijl Nederland op weg leek naar de gelijkmaker, bracht Argentinië de marge opnieuw op twee doelpunten. Garcia raakte eerst nog de paal, maar in de herkansing maakte Rebecchi er 3-1 van.

Kruis sprak tegenover de NOS van een „grote teleurstelling”. Hoewel hij bezig is met de opbouw van een nieuw team vond hij dat hij met dit team ook wereldkampioen had kunnen worden. „Richting de Spelen zijn er zaken die moeten verbeteren. Maar het kan, dat zit wel in deze groep.”