Formule wordt sleets

cd pop

Interpol, Interpol***

Het belangrijkste nieuws bij het verschijnen van het vierde album van de Amerikaanse groep Interpol is het vertrek van bassist en boegbeeld Carlos Dengler. Hij werkte nog wel mee aan het album, maar de resterende bandleden weten niet hoe nadrukkelijk ze moeten verkondigen dat Dengler voor „nieuwe artistieke uitdagingen” heeft gekozen.

Het is een teken aan de wand, net als het feit dat het album de saaie titel Interpol kreeg. De muziek voldoet aan een nauwgezette formule, die hier en daar sleetse plekken begint te vertonen. Nog altijd excelleert Interpol in statige, onheilszwangere muziek met een industriële, synthetische ondertoon.

Het uitstapje dat zanger Paul Banks maakte met de wat informelere muziek van zijn alter ego Julian Plenti heeft hem hier juist weer stijver in het strakke maatkostuum gehesen. De mystiek die om Interpols muziek zweeft verandert al te gemakkelijk in een onpersoonlijke zeurtoon. Halverwege het album revancheert de band zich met het magistrale ‘Always malaise’, dat met zijn spannende opbouw ontstijgt aan de pas op de plaats die Interpol in artistieke zin maakt.

Jan Vollaard