De jagende mannen

Twee jaar geleden was ik op een conferentie in de Rai: The Real Men Conference heette het. Hoe ze die titel hebben kunnen kiezen was me eigenlijk een raadsel, want een stoere titel heeft altijd het omgekeerde effect, dat wordt juist ironisch. Als je een serieuze mannelijke paardrijclub wil beginnen, kan je hem maar beter

Twee jaar geleden was ik op een conferentie in de Rai: The Real Men Conference heette het. Hoe ze die titel hebben kunnen kiezen was me eigenlijk een raadsel, want een stoere titel heeft altijd het omgekeerde effect, dat wordt juist ironisch. Als je een serieuze mannelijke paardrijclub wil beginnen, kan je hem maar beter niet The Horse Masters of the Universe Club noemen. In dat licht was The Real Men Conference nogal riskant gekozen.

De conferentie ging over vrouwen versieren en hoe je dat kunt leren. Op het podium stonden internationale PUA’s (mannen die ooit zelf een stuntel waren maar die zich inmiddels door vele versiercursussen een Pick Up Artist konden noemen) aan een zaal vol leergierige mannen uit te leggen hoe je vrouwen moet benaderen. Dit alles bleek ontsproten aan het boek The Game: een boek vol versiertechnieken en -methoden om de vrouw in de vakkundig vormgegeven val te lokken.

The Game heeft fascinerende strategieën met een geweldige bijpassende terminologie: als jager beoordeel je eerst een vrouw op haar ‘hotness’ en geeft haar een cijfer: een HB (hot babe) 7, bijvoorbeeld. Als ze een vriendin bij zich heeft, is dat de cockblocker. Daarom moet jij altijd opereren met een wingman aan je zijde. Je begint de conversatie met een opinion opener: „Wat vind jij van ijsberen?” en als ze vraagt of jij haar drankjes wilt betalen, geeft ze je de shittest (ze zet de hakken van haar stiletto’s in je laatste restje zelfrespect).

Na de conferentie heb ik geprobeerd The Game-achtige technieken te ontwaren bij mannen in het wild. Het lijkt me namelijk uitermate grappig als vrouwen met een soort countertactiek komen, die elke manoeuvre doeltreffend weet te pareren. Ik merk alleen niet zo veel van de jagende mannen in het echte leven. Met uitzondering van één techniek: de neg.

De neg (niet te verwarren met nagging: zeuren) is een kleine belediging, die voortkomt uit de gedachte dat vrouwen zoveel complimentjes krijgen dat ze het niet eens meer horen. Bovendien verklappen complimenten interesse, en dat vinden vrouwen niet aantrekkelijk. Dus is daar de neg: „Is dat een handdoek of een jurk?” of: „Het komt jou toch allemaal maar aanwaaien, hè.” Een opmerking over haar wonderschone ogen was ze allang weer vergeten, maar de neg smeult na in haar gedachten. Ze zint op wraak, wil alsnog winnen en aan het eind van de avond ligt ze in zijn bed.

Ik vind dit natuurlijk belachelijk. Maar veel erger: een neg werkt. Zowel bij het versieren als daarbuiten kan een neg rekenen op beduidend meer aandacht dan iets liefs. Wat is dat toch? Waarom lijkt een compliment zo te verdampen terwijl ik me nog dagenlang druk kan maken over de jongen die zei dat ik gek praatte? Zijn we dan echt allemaal zo onzeker, gefrustreerd en makkelijk op de kast te krijgen?

Ik ga een countertactiek ontwikkelen. Ik noem het denk ik Game Cheats.