Casino liet ze tegen hun zin toch binnen

Twee gokverslaafden eisen een deel van hun schulden terug. Het casino had hen tegen zichzelf moeten beschermen, vinden de mannen.

Ali Sacihan (handelaar in huizen en sinaasappelboomgaarden, 45) wilde op 10 juli 2002 in Holland Casino Utrecht met niemand anders praten dan met de directeur. Hij is gokverslaafd, ondanks psychiatrische hulp en medicatie. Het casino beperkte al eerder zijn bezoeken, maar liet hem er toch steeds in. Nu moest het echt stoppen. Hij liet die dag daarom schriftelijk vastleggen dat hij voor „onbepaalde tijd plus vijfhonderd jaar” het casino niet meer in kon – er zou wel eens een leven na dit leven kunnen zijn.

Onderaan het contract staat: „Mr. wil absoluut nooit meer worden toegelaten, ook niet na een gesprek.”

Drie jaar later laat het casino hem er na een gesprek weer in.

Ayhan Ayan (voormalig salesmanager ING, 34) uit Etten-Leur sloot op 25 oktober 2001 in het bijzijn van zijn zus en zwager een contract met Holland Casino Breda. Hem werd de toegang voor ten minste vijf jaar geweigerd. Hij had de creditcard van zijn zus gebruikt. Zij wilde dat hij tegen zichzelf werd beschermd. Maar toen zijn werkgever ING een jaar later een uitje naar het casino organiseerde, kon hij – na een gesprek waarin hij verzon dat hij niet meer verslaafd was – er gewoon weer gokken.

De twee mannen vinden dat Holland Casino hen tegen henzelf had moeten beschermen. Ze eisen nu via de rechter een deel van hun gokschulden terug. Holland Casino – monopolist en beheerd door de overheid – is volgens hun advocaat Herman Zandijk in Utrecht tekortgeschoten in zijn zorgplicht. In april van dit jaar schrijft de minister van Justitie nog aan de Tweede Kamer dat onder die zorgplicht valt: „het herkennen/signaleren van verslaving en het nemen van (bezoekbeperkende) maatregelen hiertegen”.

Holland Casino wil niet op de zaken ingaan omdat ze onder de rechter zijn. Een woordvoerder zegt dat het afgelopen decennium twee keer eerder soortgelijke zaken zijn gevoerd. De rechter stelde het casino daarbij in het gelijk.

Hoe meer geld de mannen met gokken verliezen, hoe vaker ze teruggaan om het bedrag terug te verdienen. Als ze winnen, hopen ze het bedrag er te vergroten.

De Turks-Nederlandse mannen hadden makkelijk toegang tot geld, via kennissen en familie. Ayhan Ayan adviseerde kennissen bij hen thuis over hypotheken en pensioenen. Ze vertrouwden hem.

Vervolg Gokken: pagina 3

Gokverslaafde had soms 40.000 euro op zak

Ali Sacihan ging naar Turkije en verkocht daar het onroerend goed van hem en zijn familie.

Als hij in maart 2005 toch weer mag gokken mag hij dat gedurende een half jaar niet vaker dan twee keer per maand doen van het casino. Uit een interne registratielijst blijkt dat Sacihan er in mei vijf keer komt, waarvan drie keer op één dag. In juni vijf keer, in september alweer 21 keer. Het loopt op tot 42 bezoeken in januari 2006.

Het casino wist dat Sacihan gokverslaafd was. Een floormanager noteert over hem al op 5 juli 2000: „Financiële problemen, familieproblemen en dwangmatig casinobezoek. Deze man zit diep in de put (financieel en emotioneel) [...] Naar zijn zeggen fl. 600.000 verloren. Hem het tel.nr. van Jellinek gegeven.”

Op 10 juli 2002: „SA gaf aan dat het helemaal fout met hem ging en dat hij eigenlijk zijn leven in het casino had verloren.” Hij geeft volgens de medewerker „expliciet aan dat hij ook niet meer na 1 jaar mocht worden toegelaten”.

Zo gaat het jarenlang door. Er zijn steeds gesprekken, soms mag hij er minder vaak komen, maar het duurt nooit lang. In januari 2006: „Komt alleen naar het casino indien hij een bepaald gevoel heeft.” Hij „weet zeker dat hij kan winnen van het casino”. Een spelobservant, aan het eind van dat jaar: „Binnen korte tijd 20.000 euro verloren”. Hij „gaf aan dat hij zich gisteren heeft laten gaan”.

Ga ’s middags maar eens kijken in Holland Casino, zegt Ayan. Hij draagt een rechthoekige bril en een poloshirt. Hij maakte zijn opleiding bank- en verzekeringswezen af. „Er zijn dan vooral gokverslaafden, onder wie veel Turken en Chinezen. Onder Chinezen is gokken geaccepteerd, onder Turken een taboe.” Beide patronen lokken gokgedrag uit, zegt hij.

Hij pokerde. Na het personeelsuitje mocht hij gedurende een jaar hooguit acht keer komen gokken van het casino. Aan het eind van dat jaar noteert een floormanager: „Gesprek aangegaan. Had alles onder controle. Kwam zelfverzekerd en rustig over.” Ayan zegt niet vaker dan twee keer per maand te komen gokken.

Op 2 mei 2004 noteert een floormanager: „Blijkt dat de werkelijkheid beduidend hoger ligt dan de afspraak zijnde max. 2x.” Ook Ayans bezoeken zijn gedocumenteerd. Van 2004 tot eind 2006 komt hij wekelijks, dagelijks, of soms een paar keer per dag in Holland Casino Breda. In het najaar van 2006 komt zijn zus er nog maar eens vertellen dat haar broer gokverslaafd is en inmiddels een schuld heeft opgebouwd van twee ton. „Indien er sprake is van bovengenoemde problemen”, schrijft opnieuw een floormanager na dat gesprek, zal het casino hem „proberen te bewegen tot” een entreeverbod, of zal ze zo’n verbod „eventueel” opleggen.

Ayan zegt soms 40.000 euro op zak te hebben gehad, in briefjes van honderd. Kwam hij ’s middags en ’s avonds nog eens terug. „Afhankelijk van wat ik kon lenen.” Bij twintig mensen heeft hij naar eigen zeggen een schuld uitstaan van 650.000 euro. Het gokken kostte hem zijn baan, een volgende baan bij een telefoonzaak en zijn huwelijk. Hij wordt bedreigd door geldschieters. Als hij niet bereikbaar is, bedreigen ze zijn zus.