Messen spelen hoofdrol in theater over kannibalisme

Theater

A Taste of Titus Andronicus door La Fura dels Baus.

T/m 12/9 in Parktheater Eindhoven. parktheater.nl***

Voorbijgangers vonden de affiches van A Taste of Titus Andronicus „aanstootgevend.” Het Eindhovense Parktheater plakte de gruwelijke afbeelding af: een slager met bloederig voorschoot om snijdt in twee mannenlichamen. Mogelijk is dit een staaltje nieuwsmakerij van het theater, in de hoop op enig scandaleus succes. Vooraf werd immers ook groots aangekondigd dat het Spaanse gezelschap La Fura dels Baus deze vroege slasher (1589/1592) van William Shakespeare opvoerde als een diner met mensenvlees.

La Fura dels Baus is een groep die beeldend theater brengt, eigenlijk meer show dan regulier toneel. Allereerst is A Taste of Titus Andronicus een spektakel. De Romeinse kostumering heeft een sterk filmisch effect. De toeschouwers staan in een toneelruimte, omsloten door reusachtige schermen. Hierop komen de twee inspiratiebronnen samen. Enerzijds de gruwelijke Romeinse wraaktragedie Titus Andronicus van Shakespeare. De andere bron is het bekende Spaanse restaurant Mugaritz bij San Sebastián, waarvan een kok live op het podium gerechten bereidt. Handen worden afgehakt. De tong van een vrouw afgesneden. Moorden gepleegd. Kok Apicio serveert mensenvlees, dat is althans de suggestie.

De mens is een kannibaal en tijdens elke tragedie gaat het eten gewoon door. Met deze inzet brengt het gezelschap een culinaire vorm van theater. Als bijvoorbeeld Titus’ dochter Lavinia met zwaarden verminkt wordt, zien we op het scherm een vlijmscherp mes een stuk vlees aansnijden. Messen spelen eigenlijk de hoofdrol; ze blinken en schitteren. Nadeel van deze show is dat de inhoud lijdt onder de visuele oppermacht. De spelers bedienen zich van het Spaans en Catalaans, er is geen ondertiteling. Dat is jammer.

De mooiste scène van A Taste of Titus Andronicus is die waarin de onthande Lavinia opkomt: ze heeft vijf dode takken aan haar armstompjes gebonden als grillige handen. Toch blijft het een gemis dat de subtiele tragiek die óók in het Shakespearedrama schuilt ontbreekt. En wat de toeschouwers te eten kregen, smaakte naar gevogelte. Niet naar mensen.

Kester Freriks