Vulgaire vrienden halen het niveau flink omlaag

Scene uit de film Going the distance (2010) (L-r) DREW BARRYMORE as Erin and JUSTIN LONG as Garrett in New Line Cinema’s romantic comedy “GOING THE DISTANCE,” a Warner Bros. Pictures release. Jessica Miglio

Going the Distance

Regie: Nanette Burstein. Met: Drew Barrymore, Justin Long, Christina Applegate. In: 70 bioscopen.***

Het eerste wat opvalt aan de romantische komedie Going the Distance is de nadruk die wordt gelegd op de moeizame economische omstandigheden waarin de hoofdpersonen verkeren. Meestal wordt de sociale context in dit opgewekte genre vrijwel geminimaliseerd, maar verrassend genoeg hier niet.

Garrett (een rol van Justin Long) heeft een baantje bij een klein platenlabel waar het slecht mee gaat en dat dus liever een slecht bandje met commerciële potentie aanneemt dan het interessante alternatieve bandje. Erin (gespeeld door Drew Barrymore) loopt stage op de redactie van een krant in New York. De vooruitzichten op een vaste baan bij de krant zijn nihil.

Garrett en Erin houden beiden van het stokoude Atari-spelletje Centipede en hebben een voorliefde voor nutteloze trivia, geen wonder dat ze verliefd worden. De problemen beginnen als Erins stage ten einde loopt en ze terugverhuist naar Californië.

Heeft de langeafstandsrelatie tussen Erin en Garrett toekomst? Net als de harde economische realiteit nemen de makers dit aspect ook vrij serieus en laten ze zien hoe moeizaam zo’n relatie kan verlopen.

Daarom is het jammer dat de andere aspecten van Going the Distance te veel voldoen aan de regels die het genre stelt. De vulgaire vrienden van de mannelijke hoofdpersoon vuilbekken en hebben daarnaast idiote bespiegelingen. Hun slechte grappen halen het redelijke niveau van Going the Distance dan ook flink omlaag.

André Waardenburg