'Ik kan alleen maar amuseren'

Regisseur Robert Rodriguez liep al jaren rond met het idee voor Machete. Maar door een gelukkig toeval lijkt de film plotseling razend actueel. „Tja, dat is mazzel.”

Komt hij dan nooit ideeën tekort als het om moorden gaat? De Amerikaans-Mexicaanse regisseur Robert Rodriguez (42) kijkt even blanco bij deze verwijtende vraag. Veert dan vrolijk op.

„Integendeel! Ik kom steeds ideeën tekort. Het is hard werk, want er moeten zoveel mensen dood in mijn films. Soms heb ik op de valreep pas inspiratie. Zo had ik een scène waarin mijn held Machete een groep boeven in stukken hakt. Ik was vagelijk ontevreden, dacht: hè, wat saai. Kwam ik op de set en bedacht ik me opeens: nee, Machete hakt een hand met een pistool af, schopt die hand dan omhoog en schiet iedereen met dat pistool dood. En dan hoor ik mijn team: ‘wow wow wow, waar staat dat in het script?”

Rodriguez arriveerde vorige week met zijn maatje Quentin Tarantino, juryvoorzitter in Venetië, per boot op het Lido om zijn nieuwste film Machete te presenteren. Beiden met cowboyhoed, wit en zwart: de heren weten hoe ze een entree moeten maken. Machete gaat over een illegale Mexicaan in de VS met een gewelddadig verleden. Hij laat zich inhuren om een senator te vermoorden die illegalenhaat opzweept, maar dat blijkt een valstrik, en al om zich heen hakkend ontrafelt Machete een onheilige samenzwering tussen Mexicaanse drugskartels, politici, zakenlui en racisten.

Het script voor Machete schreef Rodriguez al in 1993. „Toen ik Desperado draaide, bedacht ik dat het tijd werd voor een Mexicaanse actieheld. Moet je kijken hoeveel wrekers de Chinezen er al hebben sinds Bruce Lee. Ik wilde iemand die uit alles wapens kan maken. Mexicanen zijn arm, ze moeten improviseren. Bijvoorbeeld door aan mensendarmen uit een raam te slingeren.”

Machete kwam er niet, tot zijn „door een idioot, incompetent marketingteam geflopte” dubbelfilm Grindhouse, een ode aan jaren zeventig-exploitatiefilms in drive-in bioscopen, compleet met neptrailers voor niet bestaande films. Een daarvan was de ‘mexploitatiefilm’ Machete, die zo aansloeg dat Rodriguez hem vorig jaar in zijn Troublemaker Studios te Austin alsnog uit eigen zak filmde.

De goden zijn met hem, weet Rodriguez nu, want de actualiteit heeft Machete ingehaald. „Zeventien jaar geleden bedacht, een jaar geleden verfilmd, en opeens lijkt hij superactueel. Tja, dat is mazzel.” Want illegale immigratie staat weer hoog op de politieke agenda in Washington sinds de staat Arizona dit voorjaar een draconische anti-illegalenwet aannam: SB-1070. „Helemaal volgens de wetten van de klassieke exploitatiefilm. Kijk, je hebt een klein budget, geen sterren of stunts. Dus wat doe je? Je doet alsof je film op een brandende kwestie reageert.” Hol Galmend: „Ripped from todays headlines!”

Eigenlijk doet Rodriguez dus hetzelfde als de schurken in Machete, die de illegalenkwestie gebruiken als rookgordijn voor iets heel anders, erkent hij gnuivend. Rodriguez zette op de feestdag 5 mei „na een nacht in een nachtclub en te veel tequila” zelfs een trailer in elkaar die suggereert dat de film over een Mexicaanse opstand tegen Arizona en SB-1070 gaat. Maar vraag hem niet om een oplossing. „Hogere hekken helpen niet, keihard optreden ook niet. Dat veroorzaakt nog meer corruptie aan beide zijden van de grens.”

Eveneens volgens de wetten van de exploitatie strikte Rodriguez behalve sterren – „de voor pinda’s werkende” Robert de Niro en Jessica Alba – een stoet uitgerangeerden, zoals de bolle actieheld Steven Seagall, tabloidwrak Lindsay Lohan en ex-superster Don Johnson. „Dat maakt nieuwsgierig”, aldus Rodriguez. „Oude sterren roepen herinneringen op, hebben veel krediet. Vandaar al die comebacks, zoals van Mickey Rourke.”

Machete is doldwaas bloedvergieten dat door toeval bijna een statement lijkt. Maakt Rodriguez nog een serieuze film? Uitgesloten. „Ik kan alleen maar amuseren. Zelfs als ik een boodschap heb, verpak ik dat toch weer in een geschifte genrefilm. Aan ernst voeg ik altijd twee eetlepels suiker toe. Vraag mijn kinderen maar.”