Zelden speelde je een leukere killer

In Mafia II maak je als speler carrière in de georganiseerde misdaad.

Het is een adembenemende wereld met lijken in de kofferbak en borden pasta.

De stemacteurs zetten in Maffia II boeiende karakters neer, en de dialogen zijn vaak humoristisch. Beeld 2K Games

Vito Scaletta is een goeie jongen. Goed, hij schiet geregeld iemand met een jachtgeweer door zijn hoofd en staat in het holst van de nacht, in het gezelschap van twee straalbezopen en hartgrondig vloekende maffiacollega’s, diep in het bos een lijk te begraven. En, vooruit, hij heeft er een handje van mensen net zo lang driftig te slaan en te schoppen tot ze nooit meer kunnen lopen.

Maar zo gaat dat in de Siciliaans-Amerikaanse wereld van Vito Scaletta. Zie hem daar toch staan met zijn nog nasmeulende pistoolloop, naast een stapel verse lijken, rondturend met die trouwe hondenogen van hem, die spiegels van onschuld, en je begrijpt meteen waarom zijn zusje zo dol op hem is. Zelden speelde je in een spel een moordenaar en oplichter die zo sympathiek overkomt.

En het is ook niet alsof Vito het niet geprobeerd heeft, hè. Eén kleine misstap met zijn lompe vriend Joe en Vito werd door de Amerikanen terug verscheept naar Sicilië, om als militair tegen Mussolini te vechten. Zijn lieve mama wilde daarna dat hij in de haven ging werken; dezelfde haven waar zijn vader zich kapot had gedronken om te vergeten dat hij er zich kapot werkte. En daar stond Vito dan, voor een paar duffe dollars dozen te sjouwen…

Het moment dat Vito met een doos in zijn hand in de havenloods staat, is een van die details in computerspel Mafia II die het ver boven de meeste concurrentie uittillen. Ook als speler van het spel sta je daar dan, en bestuur je Vito terwijl hij voor een enorme stapel dozen staat, die hij één voor één in een wagen moet laden. Je krijgt tien dollar van de baas als je het goed doet. En het is zo’n afstompende bezigheid, dat je al bij de tweede doos denkt: ‘Ik heb toch geen game gekocht om een half uur dozen te stapelen…’ Op dat moment verschijnt een bericht in beeld; de deur van de havenloods staat open en je kunt ook gewoon weglopen.

In Mafia II maakt Vito carrière in de georganiseerde misdaad en wordt zijn verhaal in lange filmpjes uit de doeken gedaan. De kwaliteit van die filmpjes, die in andere spellen vaak de actie alleen maar ophouden, is hier van bijzonder hoog niveau. De stemacteurs zetten boeiende karakters neer, de dialogen zijn geloofwaardig en vaak humoristisch. Het is opmerkelijk dat het spel van een aaneenschakeling van maffiaclichés een verhaal weet te maken dat de speler, zonder in te zakken, op hoog tempo langs stripclubs en schimmige industrieterreinen, gevangenissen en warenhuizen voert.

Doordat de speler tijdens die filmpjes op cruciale momenten het heft – lees: de controller – in handen krijgt, raakt hij op subtiele, invoelbare wijze betrokken bij het leven van Vito. In de gevangenis bestuur je de controller terwijl je op een sukkelgangetje achter de bitse bewaker moet aanlopen en voel je de onvrijheid; je kunt niet anders dan gedwee zijn opdrachten opvolgen. En als speler moet je het urinoir schoonmaken waar even later direct weer een bewaker in plast, zodat je overnieuw kunt beginnen. In andere spellen zou dit in een filmpje gebeuren omdat het als actiesegment te saai is. Maar juist door ook het geestdodende zelf te doen, gaat het verhaal voor je leven.

Dat verhaal verloopt vloeiender en natuurlijker dan in veel andere computerspellen. In de gevangenis leert de aanwezige maffiabaas – die natuurlijk een cel heeft waarin hij pasta kan koken – je wat gevechtshandelingen die je goed van pas komen wanneer je door een bonkige Ier met een steekwapen in een hoek gedreven wordt, of wanneer je onder de douche staat en een groep medegevangenen je insluit en dreigt je te verkrachten. Je beschermer in de gevangenis is zo meer dan een cliché; hij heeft daadwerkelijk die functie.

Uiterlijk doet Mafia II denken aan spellen als Grand Theft Auto en vooral, natuurlijk, The Godfather. De open stad heeft een vergelijkbare structuur als die van Grand Theft Auto, maar er is lang niet zoveel te doen. Mafia II is geen zandbakspel waarin de speler zijn eigen pad trekt; de ademende omgeving is net als acht jaar geleden bij het succesvolle eerste deel slechts het decor van een boeiend lineair verhaal waarin de speler volledig wordt ondergedompeld. Met The Godfather-games en de talloze maffiaspellen op internet heeft Mafia II het idioom en de clichés gemeen, maar het wordt hier met veel meer klasse uitgewerkt.

De omgeving waarin Vito Scaletta met zijn hondenogen de maffia dient, verandert net als de hoofdpersoon met de jaren mee. De muziek verandert van vooroorlogse jazz naar rock-‘n-roll; de prachtige auto’s worden sneller; de appartementen en de kleding kleurrijker.

Wanneer je na zes jaar uit de gevangenis komt, kijk je werkelijk je ogen uit. En moet je op een ander soort politiewagens gaan letten, wanneer je met een lijk in je kofferbak door de stad scheurt. Het nieuws op de radio; de stromende regen of prachtige sneeuwdekens; de lichtval; het is een levende, soms adembenemende wereld.

De missies van Mafia II bestaan, net als in veel vergelijkbare spellen, grotendeels uit de heilige viereenheid vechten, sluipen, schieten en racen. De interactieve cameratechniek laat soms te wensen over, en dat is niet prettig wanneer je achter een stapel autobanden zit en kogels langs je suizen van vijanden die je helaas niet goed in het vizier krijgt. Of wanneer de persoon die met zijn vuisten vol op je in staat te rammen, nauwelijks zichtbaar is omdat je zelf voor hem staat.

Maar het zijn missies vol actie, spanning en adrenaline, die de vaart goed in het spel houden. De dramatiek wordt vaak opgevoerd met aanzwellende orkestmuziek, en om je heen vliegen het glas en de splinters om je oren, want er kan in Mafia II veel kapot worden geschoten.

Dat Vito ondanks de consequenties van een leven vol misdaad en risico’s, voor die spanning kiest, afgewisseld met de meer ontspannen momenten, uitbuikend in zijn mooie pak, omringd door halfnaakte vrouwen, whisky en borden pasta, en niet voor het stapelen van dozen in de haven, wordt in Mafia II overtuigend overgebracht.

Game

Mafia II. Uitgeverij 2K Games, €45 tot €62.