Donald Duck

We boeken een weekje zon in Turkije. Op Schiphol monsteren we onze medepassagiers. De tweeling valt op. Boven de vijftig, lange, grijze haren met petje en tattoo’s. Om tien uur aan het bier en dit gaat in gestaag tempo door. In Antalya moeten we de bus in. Na tussenstop lopen wij de bus weer in. Mijn man pakt een beduimeld blaadje van de vloer. Daar komen de broertjes. Ze kijken onder de banken. „Waar is mijn Donald Duck?” hoor ik. Ik kijk naar mijn man en voorzie problemen. „Toe schat, geef die meneer zijn Donald Duck terug, dan kopen we als we thuis zijn wel een nieuwe.”

irene hoitink