Wat betekent Shalalie shalala?

De Queen-musical We will rock you trekt in Londen al acht jaar volle zalen.

Sinds dit weekend speelt de Nederlandse versie in het Beatrixtheater in Utrecht.

Zo gek is het niet: een musical met de hits van Queen. Die nummers hadden altijd al iets theatraals, vooral als leadzanger Freddy Mercury zijn immense strot opentrok. Beeldend, niet bang voor bombast, met moddervette accenten en dreunend van dramatiek.

Daar kan een theatermaker wel wat mee – als die nummers tenminste in het raamwerk van een goed verhaal worden gezet. Geen realistisch verhaal over de groep zelf, maar iets anders, iets met ongebreidelde fantasie, dat met net zulke brede gebaren kan worden verteld als Mercury dat deed. En zo verzon Ben Elton, scenarist en regisseur van de Queen-musical We will rock you, een verhaal over een toekomstige wereld waarin handgemaakte muziek verboden is en alleen een clandestien groepje muziekliefhebbers nog enige weerstand biedt.

We will rock you trekt in Londen al ruim acht jaar lang elke avond een volle zaal en wordt sinds dit weekend in een Nederlandse versie gespeeld in het Beatrixtheater in Utrecht.

De meeste nummers worden trouwens in het originele Engels gezongen, of soms half Engels, half Nederlands (I want to break free én Ik moet hier vandaan). Dat kan omdat de zangteksten in deze show zelden een verhalende functie hebben; ze dienen alleen om het muzikale vrijheidsgevoel van de laatste rebellen te illustreren.

Maar wel heeft vertaler Martine Bijl veel knipogen naar de Engelse popgeschiedenis vervangen door Nederlandse. Zodat een argwanend lid van de muziekpolitie, bladerend in een geconfisqueerd schriftje met tekstflarden, aan een gearresteerde vrijheidsstrijder vraagt: „Wat betekent shalalie shalala?”

Die Nederlandse grappen zijn eigenlijk de leukste van de hele voorstelling, want erg geestig kan ik Eltons verzinsel verder niet vinden. Het is alsof hij halverwege is blijven steken tussen een SF-achtig verhaaltje dat zichzelf veel te serieus neemt, en de comedy die hem naar eigen zeggen voor ogen stond.

Voorts is zijn verteltrant vaak traag en omslachtig. Alles wordt drie keer uitgelegd. Dat maakt vooral de eerste helft veel te lang. Slordig en inconsequent is hij eveneens, want het slaat natuurlijk nergens op dat ook de antimuziekjunta zo gretig in nummers van Queen uitbarst. Flauwekul is alleen leuk als die logisch is.

Maar des te bewonderenswaardiger is de vanzelfsprekend ogende flair waarmee deze We will rock you wordt gespeeld. John Vooijs is een groot luchtgitarist die in de hoofdrol mooi van bedeesde dromer naar de latere branieheld groeit, terwijl Marjolein Teepen zich een waar comédienne toont als zijn punkvriendinnetje. Beiden blinken bovendien uit in verreikende rockvocalen. Datzelfde geldt voor Pia Douwes, die van de Killer Queen een felle feeks maakt, en Paul Donkers als haar hardvochtige rechterhand. Rutger Le Poole speelt een hippie die de beste grappen debiteert met een laconiek soort goedgehumeurdheid. Terwijl de achtmansband zich met verve – en veel effect – uitleeft in het Queen-idioom. Zo veel talent verdient een betere basis.

Musical

We will rock you, door Joop van den Ende Theaterproducties.

Beatrixtheater, Utrecht. www.musicals.nl