VVD rouwt

Mark Rutte, misschien nog voor juli van volgend jaar onze nieuwe premier, vertelde vanmorgen op tv dat hij bij Albert Heijn allerlei mensen was tegengekomen die teleurgesteld waren, „omdat het niet gelukt was”.

Zelf had ik niets gemerkt van een bedrukte stemming bij mijn Albert Heijn, er was zelfs enige blijdschap over enkele leuke aanbiedingen, maar misschien heb ik niet goed opgelet.

Wel werd de afgelopen dagen duidelijk dat de top van de VVD in diepe rouw is gedompeld door het mislukken van de formatie. Het bleef daar akelig stil. Arend Jan Boekestijn kwam als enige bekende VVD’er openlijk namokken. Hij vond dat een nieuwe poging tot alliantie met de PVV niet was uitgesloten. Rutte zelf sloot vanmorgen trouwens ook geen enkele optie uit. Wanhoop doet leven.

In de Volkskrant meldt ‘een ingewijde’ dat op het fractieweekend van de VVD in het Gelderse Wolfheze „iedereen in shock was. Teleurgesteld is echt te zwak.” Rutte meldde zich vrijdagavond rond negen uur in Wolfheze. „De emoties liepen hoog op.”

Zo’n bericht doet een hartstochtelijk beroep op mijn inlevingsvermogen. Ik zie Edith Schippers voor me, de rechterhand van Rutte, die het hoofd van Fred Teeven tegen haar boezem drukt.

„Ik had zo graag op Justitie gezeten”, snikt Teeven, „samen met Geert Nederland weer veilig maken – het was een jongensdroom.”

„Met Geert in de oppositie kun je als minister toch ook prettig samenwerken?” troost Edith.

„Er is dan meer afstand en ik had nou net zo graag náást Geert gestaan, zij aan zij in de strijd voor een vrediger Nederland waar je als 88-jarige oma ’s nachts om drie uur weer veilig over straat kunt zonder door straatterroristen te worden lastiggevallen.”

Nu verdringen ook Stef Blok, Atzo Nicolaï en Frans Weekers zich bij de borsten van Edith. „Wat gaat er nou gebeuren met de ministersposten”, vragen ze angstig.

Op de achtergrond roepen enkele geagiteerde stemmen „Laten we eerst eens afrekenen met onze verraders.”

De namen van Frans Weisglas en Gijs de Vries vallen, de enige twee prominente VVD’ers die zich principieel tegen de gedoogsteun van de PVV hebben verzet. „Democratische partijen in een rechtsstaat dienen zich niet afhankelijk te maken van een partij die de Grondwet aan haar laars lapt”, schreef De Vries. „Aan zo’n kabinet dient de VVD in geen geval mee te werken.”

Bij de VVD vielen ze van hun stoel bij zoveel zelfkritiek. „Wilders is geen gevaar voor de rechtsstaat”, mompelde Bolkestein terwijl hij de Wilders-biografie van Fennema in ontvangst nam. Vroeger had hij Wilders wel eens ‘excessief’ genoemd, maar ach, dat was ook maar een woord.

Hoe kunnen we het verdriet van deze VVD stelpen? Moeilijk. We hebben hier te maken met een rouwproces dat zijn tijd nodig heeft. Temeer omdat eerder sprake is van het vertrek van een geliefde dan van diens dood. Zoals bekend is dat voor de achtergeblevene nog moeilijker te verwerken. Hij ziet steeds zijn (blonde) liefde overal om zich heen, maar mag die niet meer aanraken.

Inmiddels zie ik een oplossing voor onze regeerproblemen gloren. Ik lees dat de Belgen rekening houden met een splitsing van hun land. Waarom zou dat in Nederland niet kunnen? Wilders krijgt Limburg en Brabant, wij houden de rest.