Front tegen homohaat

Duizend mensen sloten zich gisteren in Amsterdam aan bij een demonstratie tegen anti-homogeweld die was georganiseerd door de actiegroep Right to Feel Safe. De tocht voerde langs plaatsen delict van zulk geweld. Onderweg werd er iemand gemolesteerd, meldt een twitteraar. Een foto toont een bebloede kop. Zo werd meteen duidelijk waar dit om gaat. Er zijn mensen die het zo gewoon vinden om zich te storen aan homoseksuelen, dat ze zich te buiten denken te mogen gaan aan een klap met een vuist. Niet stiekem, maar voor het oog van iedereen.

De fotograaf Erwin Olaf trok vorige week zondag, in de laatste aflevering van VPRO Zomergasten, indrukwekkend van leer tegen homohaat in het algemeen en geweld tegen homoseksuelen in het bijzonder. Hij nam geen blad voor de mond. Hij eiste uitdrukkelijk acceptatie. Het feit dat homo’s en lesbo’s bestaan, moet nu eens worden erkend. En dat niet alleen. Ook moet worden aanvaard dat ze hun aard net zomin voor zichzelf hoeven te houden als heteroseksuelen. Niemand, ook homo’s zelf niet, mag zijn mond houden of wegkijken. Olafs initiatief tot verzet en de oproep van Right to Feel Safe tot solidariteit verdienen steun.

Het leek kortgeleden een gelopen race. Maar nu worden homo’s routinematig uitgescholden en bespuugd. Ook de ‘potenrammer’ is weer uitgegroeid tot een actueel begrip.

Als daders springen Marokkaans-Nederlandse jongens het meest in het oog. Hun, als supermachismo opgepijpte, anti-homohouding verbinden ze met hun cultuur. Dat vrijheid van godsdienst niet hetzelfde is als vrijheid van schelden en slaan wil er niet in.

Zij moeten worden ingerekend. Maar zij zijn maar een deel van de ellende. ‘Homo’ is op veel scholen een scheldwoord, ook voor het gros van de autochtone leerlingen. Dat leren ze niet in de les. Dat doen ze op straat op. Of thuis. Als ze worden gecorrigeerd, dan snappen ze het probleem niet.

Het geweld van islamitisch opgevoede jongeren doet pijn en laat verwondingen achter. Christelijk overtuigde schooldirecties, die een homoseksuele leerkracht opleggen dat hij zijn geaardheid moet verbergen, gedragen zich echter ook agressief. Het gedrag van de christelijk geïnspireerde weigerambtenaar die het homohuwelijk niet wil voltrekken, is fysiek minder pijnlijk, maar wel mentaal ‘potenrammen’.

Laat het dan ook niet zo blijken, krijgen homo’s soms te horen. Doe gewoon, dan valt niemand je lastig. Die gedachtengang vergeet dat wat exuberant is voor de een, voor de ander een gegeven is. Zwarte kousen op zondag, een hoofddoek, een keppeltje, een trouwring – dat alles kan uiterst belangrijk zijn voor iemands identiteit. Maar het verschilt niet van de homo met mascara.

Homoseksueel zijn is geen mening en ook geen cultuur. Het is een werkelijkheid. Spot, hoon en grappen horen bij die werkelijkheid. Maar aan die werkelijkheid zelf kan niet worden gemorreld. Tegenover afwijzing, haat en geweld tegen homo’s past alleen drastisch optreden.