Laat kinderen vechten en in bomen klimmen

‘Kinderen zijn het vallen verleerd’, kopte deze krant op 31 augustus. Tja, dat komt ervan als je ‘jongensachtige’ activiteiten als stoeien, ravotten en boomklimmen in het verdomhoekje zet, ten faveure van ‘meisjesachtige’ activiteiten als punniken en lezen. Tien jaar geleden zat ik als vader van een jongetje – dat, nog voordat hij goed en wel kon lopen, al zelfstandig de trap van een Amsterdams bovenhuis op en af kon komen – in een park te kijken hoe een moeder haar zevenjarige zoontje een boompje van op zijn hoogst een meter of drie uitblafte met de mededeling dat hij daar nog veel te klein voor was. Mijn ongevraagde mededeling dat hij er met zo’n opvoedingshouding vanzelf uit zou vallen tegen de tijd dat hij zeventien was, werd met vuurschietende ogen beantwoord.

Natuurlijk is het verkeer in veertig jaar tijd enorm toegenomen en dreigen er andere gevaren. Helaas hebben we zó sterk de neiging gekregen om alle risico’s te willen uitbannen, dat we onze kinderen de basisvoorwaarden voor het leven op deze planeet onthouden.

Want in aanraking komen met ‘vieze’ dingen, ‘kattekwaad’ uithalen, vechten, ziek worden, vul maar in, het zijn allemaal instrumenten die we nodig hebben om te overleven in een van nature mensonvriendelijke omgeving die deze aarde nu eenmaal is. Dat daarbij wel eens een tand zal sneuvelen, of erger, is een risico dat we voor lief moeten nemen. In die bewustwording ligt dan ook de werkelijke taak voor de overheid, niet in het organiseren van valcursussen.

Luc Matter

Saint André de Cruzières (Fr.)