Thilo Sarrazin doet missiewerk in Duitsland, maar schiet door

Thilo Sarrazin: Deutschland schafft sich ab. Deutsche Verlags-Anstalt. 461 blz. € 23,-

Nog heeft Duitsland geen Geert Wilders of Pim Fortuyn onder zijn politici. Ook Thilo Sarrazin is dat niet, al heeft hij als eerste Duitse opiniemaker unverfroren opgeschreven hoe het staat met ’s lands immigratie en integratie. Slecht, aldus deze 65-jarige oud-wethouder van Berlijn, nu bestuurder van de Bundesbank.

Sarrazin is een man met het charisma van een garnaal; een ambtenaar die je niet snel à la Wilders in het parlement tegen de zittende macht ziet aantrappen. Maar hij heeft wel een boek geschreven waarop charismatische politici met gevoel voor populisme ooit zouden kunnen voortborduren. Mogelijk met ingrijpender gevolgen dan Sarrazin nu veroorzaakt met Deutschland schafft sich ab. Wie wir unser Land aufs Spiel setzen.

Verzwijgen en toedekken. Dat is wat Duitsland volgens Sarrazin doet met de problemen die ‘allochtonen’ veroorzaken. In zijn boek rekent hij af met de tolerante Duitse immigratiepolitiek en de mislukte integratie van moslims. Mislukt omdat de gevestigde politieke partijen, ook zijn eigen sociaal-democratische SPD, de misstanden bij deze bevolkingsgroep niet willen zien. Zoals dat ooit in Nederland het geval was.

De Bondsrepubliek loopt hiermee achterop in Europa. Het land gaat correct – soms hypercorrect – om met allochtonen. Ten grondslag hieraan ligt het naziverleden. ‘Nooit meer discriminatie van minderheden’ is er bij alle generaties sinds de Tweede Wereldoorlog ingehamerd.

Door die nette, misschien te softe aanpak zijn misstanden ontstaan. Sarrazin somt ze provocerend op. Bij geen andere groep immigranten is de criminaliteit en het aantal uitkeringstrekkers zo hoog als bij moslims. Geen andere Europese religie dan de islam treedt zo uitdagend op. Geen andere groep dan de moslims legt zoveel nadruk op haar anders zijn, in het bijzonder door de kleding van vrouwen. Bij geen andere religie is de overgang naar geweld, dictatuur en terreur zo vloeiend als bij de islam.

Naar Duitse begrippen zijn dit ongemakkelijke uitlatingen. De gevestigde politiek en veel media hebben Sarrazin er om veroordeeld. Hij zou een provocateur, een racist of een idioot zijn. Maar van veel burgers krijgt hij gelijk. De nog steeds zeer homogene Duitse bevolking heeft tot haar schrik geconstateerd dat in veel steden ‘parallelmaatschappijen’ zijn ontstaan waar het heel anders toegaat dan beschreven wordt op de brave integratiecongressen die de regering jaarlijks organiseert.

Thilo Sarrazin is geen dwaas. Met zijn goedgedocumenteerde hoofdstukken over de mislukte integratie verricht hij in zekere zin missiewerk. Je hoeft maar te gaan kijken in de Hamburgse wijk Sankt Georg, in Berlijn-Neukölln of het Keulse Ehrenfeld om te constateren dat Duitsland zich wel erg lankmoedig opstelt ten opzichte van z’n immigranten.

Had Sarrazin het hier maar bij gelaten. Maar hij is helaas verder gegaan en heeft zich vergrepen aan biologische en genetische theorieën. Zijn juiste stelling dat autochtone Duitsers te weinig kinderen krijgen, wordt aangevuld door de aanvechtbare these dat de vele kinderen van moslims tot een kwalitatieve achteruitgang van de bevolking leiden.

Anders gezegd: autochtone Duitsers brachten ingenieurs voort. Duitse Turken produceren schoonmakers. Om het nog te verergeren zei hij afgelopen weekeinde dat sommige bevolkingsgroepen, zoals joden, ‘een bepaald gen’ hebben voor intelligentie.

Dit zijn gevaarlijke opmerkingen. Overal, maar zeker in Duitsland. Sarrazin overschreeuwt zichzelf met deze biogenetica van de koude grond. Erger: hij biedt zijn tegenstanders de gelegenheid hem als racist weg te zetten. Zonder deze hoofdstukken zou zijn boek in Duitsland baanbrekend zijn geweest. Nu is het een invloedrijke bestseller met een nare bijsmaak.