In crisis

Merkwaardig genoeg kun je in Nederland ’s zomers de beste tv-programma’s zien: Zomergasten, documentaires en dramaseries als Mad Men en In therapie. Die laatste twee series beleefden deze week hun einde, althans voorlopig, want Mad Men is in Amerika – en op dvd – al verder gevorderd en voor In therapie bestaan ook vervolgplannen.

Op dinsdagavond kon je op Nederland 2 Mad Men en In therapie achter elkaar bekijken, wat nogal veel van het goede was, maar wat het voordeel had dat een interessante overeenkomst duidelijk in het oog sprong.

De hoofdpersonages, Don Draper in Mad Men en Paul Westervoort in In therapie, zijn mannen die in een identieke existentiële crisis belanden. Ze zijn van middelbare leeftijd en worstelen met de grote twee: Liefde & Werk.

Hun huwelijk staat op springen, in hun werk lijken ze vastgelopen. (Waarbij ik nog graag aanteken dat ik de acteur Jacob Derwig als Westervoort heel wat hoger aansla dan zijn houterige Amerikaanse collega Jon Hamm als Draper.)

Don Draper, bij mij thuis ook wel oneerbiedig als Don Druiper aangeduid, stond aan het einde van de voorlaatste aflevering wanhopig in de branding bij Californië. Hij had het zoveelste, tamelijk geschifte meisje aan de haak geslagen, maar het begon tot hem door te dringen dat dit niet helemaal de oplossing van zijn problemen was. In New York had hij zijn gezin én zijn bedrijf zonder opgaaf van redenen achtergelaten. Hoe nu verder?

Zelfmoord in de golven was uitgesloten, want zo’n serie moet dóór. Zou hij misschien naar het strand terugkeren om een ‘heel nieuw leven’ te beginnen, dus met een andere vrouw en een ander reclamekantoor? Ook dit leek me om scenariotechnische redenen onwenselijk. De kijker mag je niet tegelijkertijd van ál zijn ankers beroven. Wij identificeren ons weliswaar met de hoofdpersoon, maar willen ook weten hoe het met zijn omgeving verder gaat, in dit geval Betty en de kids en het reclamekantoor op Manhattan.

Gelukkig werden we deze week op onze wenken bediend. Don bood Betty ruiterlijk zijn excuses aan en keerde naar zijn kantoor terug alsof hij een weekje op vakantie was geweest. Eind goed, al goed, of in ieder geval: zo goed als goed. Daar zie je meteen aan dat tv au fond entertainment aanbiedt, geen kunst. Want reken maar dat het met Don Draper bij Ingmar Bergman heel wat slechter was afgelopen. Die had hem een poos langer in de branding laten huiveren en hem daarna naakt op een winderige boulevard neergezet, in het gezelschap van zo’n strenge Zweedse dominee.

Hoe het met Dons evenbeeld Paul Westervoort, de psychiater in In therapie, afloopt weten we pas vanavond, als de laatste aflevering wordt uitgezonden. Hij had zijn vrouw verwaarloosd en een zootje van zijn praktijk gemaakt: ruzies met zijn patiënten plus een verliefdheid op één van hen, Lara (Halina Reijn), zo’n hysterisch meisje waar ook Don Draper graag de sprei voor teruglegt.

Ik hoop en voorspel dat Kim van Kooten, pardon Karen, Paul vanavond weer in genade aanneemt. Wat niet betekent dat hij Lara voortaan helemaal uit zijn hoofd zal zetten.

De kans daarop is alleen al klein omdat zulke series vrijwel altijd bedacht en geschreven worden door mannen. Die hebben ook allemaal zo’n Lara achter de rug, of ze hopen er nog op.