Open mind

Ab klinkt niet meer, hij klonk.

Ontroerend waren al die verhalen die de laatste dagen over hem de ronde deden. Hij was een kerel van Zuid-Hollandsch stavast, een principiële protestant uit Goeree-Overflakkee, die de roomse ouwelvreters in het CDA wel even mores zou leren.

Ik bleef mijn twijfels houden. Niet alleen omdat ik onder Abs altijd ietwat weifelende stem naar knikken geneigde knieën vermoedde, maar vooral omdat ik de sluwe taaiheid van iemand als Verhagen nooit zal onderschatten. Beginselvastheid verliest het altijd van beginselloosheid als ze niet sterk in haar schoenen durft te staan. En dat durfde Ab niet toen het erop aankwam.

Iets van deernis voel ik opkomen als ik hem voor me zie, terwijl hij bezig is zijn inmiddels beroemde brief aan „Beste Henk, Maxime” te schrijven. Zijn vrouw staat achter hem en roept: „Geef die gluiperds op hun donder.” En Ab schrijft in een heerlijke, bevrijdende roes aan Bleker en Verhagen: „Ik gaf vanavond tijdens onze overleggen aan dat ik toch echt definitief tot de conclusie heb moeten komen dat de politieke samenwerking met de PVV (voor mij) een onbegaanbare weg is geworden.”

Hij weidt uit over ‘groeiende aarzelingen’ en ‘intuïtief ongemak’, hij bekent dat een en ander hem „zwaar valt”, maar hoe dan ook, daar zit hij dan, Ab Klink, en hij kan niet meer anders, want „deze informatiepoging biedt geen perspectief voor de toekomst van Nederland en die van de christen-democratie”.

De hoge woorden zijn eruit, en hij voegt er tussen haakjes nog eens aan toe, als om zichzelf later iedere vorm van draaikonterij te beletten: „Voor mij persoonlijk is dat echt een definitieve conclusie.”

„Ik ben trots op je”, zegt zijn vrouw en ze leidt hem met zachte hand naar boven waar een bijna goddelijke beloning wacht.

Intussen beraamt Verhagen in de schemer van de achterkamertjes zijn tegenzetten. Uitstellen, radiostiltes, druk uitoefenen, intimideren, Donneren. Het is nog maar een kwestie van tijd tot de ander gaat denken: „Zien ze mij voortaan als een querulant – en wil ik dat wel?” En dan zit hij opeens tegenover Donner zelf die indringend zegt: „Ik respecteer je, dat weet je, maar doe het voor de partij, we hebben mensen als jij nodig, juist nu!”

Zo kon het gebeuren dat Ab ons afgelopen nacht om half twee, glimmend van de zenuwen, kwam verzekeren dat hij toch maar met een ‘open mind’ het onderhandelingsresultaat zal afwachten.

De onbegaanbare weg was opeens weer wat begaanbaarder geworden en de definitieve conclusie wat minder definitief. En vermoedelijk is daarmee ook wel weer een wenkend perspectief ontstaan „voor de toekomst van Nederland en die van de christen-democratie”.

Althans, als Geert nog wil. Hij heeft ongetwijfeld met grote voldoening genoten van de tweespalt die hij in het CDA heeft veroorzaakt, maar speelt nu weer even zijn geliefde rol van de gekrenkte. Hij heeft „veel vragen” voor Verhagen en hij weet niet of hij met de oplossing van het CDA kan leven.

Omdat ik met de PVV-leider, zoals bekend, op goede voet sta, kan ik Verhagen alvast die vragen overbrengen. 1. Kan ik nog meer fratsen verwachten van die hervormde windvaan? 2. Wanneer wordt de brief van Klink ingetrokken? 3. Waarom hebben jullie mij nog geen excuses aangeboden?