Barbie wil een anabool

Al een tijd gonst internet ervan: het nieuwe programma Oh Oh Cherso. Het is de Nederlandse Jersey Shore: acht jongeren die in één huis de zomer doorbrengen in een hysterisch ordinair feestoord. In Amerika waren het Guido’s en Guidette’s die naar de kust van New Jersey vertrokken, in Oh Oh Cherso zijn het Hagenezen en

Al een tijd gonst internet ervan: het nieuwe programma Oh Oh Cherso. Het is de Nederlandse Jersey Shore: acht jongeren die in één huis de zomer doorbrengen in een hysterisch ordinair feestoord. In Amerika waren het Guido’s en Guidette’s die naar de kust van New Jersey vertrokken, in Oh Oh Cherso zijn het Hagenezen en Scheveningers die een paar weken hun lever maltraiteren in Chersonissos. De subcultuur waar de jongeren toe behoren heeft niet echt een naam, maar de kernwoorden zijn Zonnebank, Sportschool en Gewoon Helemaal Lekker Leip.

De stukjes castingvideo die als sneak preview dienden, werden door iedereen doorgestuurd. En terecht. Ik kan me zo voorstellen dat de crew bij die opnames soms op zijn vuist heeft moeten bijten om de pure extase te verbergen. Bijvoorbeeld bij het Showgirls-moment waarin Barbie zegt dat ze het luchtje van ‘Versaasje’ wel lekker vindt. Als groot bewonderaar van Jersey Shore en van hormonale door drank overgoten groepsprocessen in het algemeen, kon ik niet wachten.

In de (heerlijke) eerste aflevering is het leuk om te zien hoeveel dingen overeenkomen met de Amerikaanse versie. Ook hier is het soms alsof je naar een natuurprogramma van National Geographic aan het kijken bent. Met name de jongens lopen meteen als opgeblazen makaken rond en proberen met snelle afzeikgrappen de rol van alfamannetje te bezetten. Verder heeft iedereen een bijnaam en bestaat er een eigen lingo (‘daggeren’: dansen alsof je seks hebt, en Barbie wil graag ooit een ‘anabool’ trouwen). En natuurlijk is er de obsessie met het uiterlijk. Ik dacht dat alleen corpsballen in verkleinwoorden praatten, maar ook de Hagenezen kunnen er wat van: de mannen gebruiken cremetjes, elk haartje moet goed zitten, ze willen een vrouwtje met een strak lijfje en een lekker laagje make-up. Uitgaan kan pas als iedereen uren voor de spiegel heeft gestaan, en eenmaal in de club is het de bedoeling zo snel mogelijk weer alle decorum te verliezen.

Maar er is ook een groot verschil. Dat verschil heet Joker. Joker heet eigenlijk Robert, is twintig jaar, heeft een tepelpiercing en als hij praat houdt hij altijd zijn kin omhoog, een beetje zoals Stevie Wonder zingt. Daarbij lijkt hij op een vrolijk, continu verbaasd uit het nest gevallen vogeltje. Tussen de andere mannen valt hij op: ik ken maar weinig mensen die zo olijk en onschuldig in het rond kunnen kijken. Jokers mond zegt dingen als: „Ha, lekkere wijven”, maar Jokers gezicht zegt: „Ha, het Spoorwegmuseum! Gaan we daarna nog een softijsje eten?”

Ik ben inmiddels een beetje verliefd geworden op Joker. Op een moederlijke manier. Ik wil hem omhelzen en wiegen. Ik wil hem weghalen bij de wet T-shirt contests, de baco’s en de Barbies. Ik wil hem en zijn tepelpiercing zacht toestoppen. En als hij dan zegt: „Maar de lekkere wijven dan?” zeg ik: „Misschien morgen weer, snoes.”