Betrokken film volgt braaf het voorbeeld

C’est déjà l’été. Regie: Martijn Maria Smits. Met: Patrick Descamps, Benjamin Willem, Julie Anson. In: 5 bioscopen. **

Voordat hij zijn debuutfilm C’est déjà l’été ging draaien, woonde de Nederlandse regisseur Martijn Maria Smits een jaar lang in Seraing, de armoedige industriestad in Wallonië die veelvuldig figureert in het werk van de gebroeders Dardenne, zijn lichtende voorbeelden. Hij won er het vertrouwen van de argwanende bewoners, van wie hij er een aantal een rol gaf. Alleen het personage van de werkloze, gescheiden vader wordt gespeeld door een professionele acteur. Het lukt hem vrij goed de sfeer van stille wanhoop te treffen die aan de hoofdpersonen kleeft. Ook lukt het Smits om het doelloos rondzwerven, de lethargie en eindeloze verveling die moet worden uitgebannen door drank, goed in beelden te vangen.

Smits wil met zijn film aandacht vragen voor de medemens, wier bestaan in het teken staat van het overleven onder barre omstandigheden. Hij heeft dus goede bedoelingen en zijn film wortelt op documentaire wijze in de werkelijkheid van deze streek. Toch lukt het hem en zijn scenarioschrijver Bastiaan Kroeger niet de film uit te tillen boven de clichés van de sociaal-realistische filmhuisfilm: de levens zijn treurig, de seks is vreugdeloos, de drank vloeit rijkelijk en het geweld ligt overal op de loer. Als Benjamin, de 13-jarige zoon van de werkloze vader, dan ook nog eens een pistool steelt, weet je dat het fout moet gaan. Ook de stijl is afgekloven. De cameraman loopt met de camera op de schouder achter de hoofdpersonen aan en filmt hun gezichten meestal van zeer nabij. Soms last Smits een grofkorrelig tussenshot in of laat hij een detail in close-up zien: wat misplaatste pogingen om schoonheid in de armoede te vinden.